Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΑΣΤΕΓΟΣ




Αλέξης Πιττίδης


Von Georg Gstrein

Τον συνάντησα τυχαία στην Kärntnerstrasse , με μια φωτογραφική μηχανή τύπου DSLR παραμάσχαλα να φωτογραφίζει. Στην αρχή δεν τον αναγνώρισα όμως όταν ήρθαμε σχεδόν πρόσωπο με πρόσωπο τον αναγνώρισα και μου ήρθε στον νου  εκείνη η συνέντευξη που του χα πάρει πέρυσι επ’ ευκαιρία ενός δελτίου τύπου στο οποίο αναφερόταν πως ένας σκηνοθέτης βρίσκεται στο στάδιο προετοιμασίας δυο κινηματογραφικών παραγωγών και δυο θεατρικών παραστάσεων. Μιας ταινίας μεγάλου μήκους με το επίκαιρο και τολμηρό θέμα του Isis και των Τζιχαντζιστών, γυρισμένη σε μονοπλάνο δηλαδή με ένα πλάνο και μια λήψη διάρκειας 1.40’ min, με τον προσωρινό τίτλο Jihad. Δινόταν δε ιδιαίτερη έμφαση στο γεγονός ότι η ταινία που θα γυριζόταν σε μονοπλάνο θα ήταν η τέταρτη ταινία στην ιστορία του κινηματογράφου μετά από τις ταινίες των :




Alfred Hitchcock (ROPE, το 1948),



Aleksanter Sokoyrof (RUSSIAN ARK, το 2002)



του Sebastian Schipper (VICΤORIA, το 2015),



και για πρώτη φορά στην Ελλάδα.



Στο ίδιο δελτίο τύπου αναφερόταν πως παράλληλα βρισκόταν στην φάση ανεύρεσης χορηγών για την υλοποίηση ενός μοναδικού ντοκιμαντέρ υπό την Αιγίδα της Εκκλησίας της Ελλάδας, με τίτλο Τα χνάρια της Παναγιάς στη θάλασσα. Ένα ντοκιμαντέρ για όσες εκκλησίες είναι χτισμένες στα Ελληνικά νησιά και είναι αφιερωμένες στην Υπεραγία Θεοτόκο.



Για όλα τα ανωτέρω αναφερόταν ως δημιουργός ο Αλέξανδρος Πιττίδης, και αυτοαποκαλούμενος Βοσκός.



Έψαξα και βρήκα ότι ο αυτοαποκαλούμενος βοσκός αντί για σκηνοθέτης είχε στην φιλμογραφία του



Μικρού Μήκους ταινίες 7 ( επτά )



Ντοκιμαντέρ μικρού και μεσαίου μήκους 10 ( δέκα )



Τηλεταινίες μεγάλου μήκους 2 ( δύο )



Σήριαλ για την τηλεόραση 2 ( δύο )



Εταιρικά Video 8 ( οκτώ )



Διαφημιστικά Spot 18 ( δέκα οκτώ )



Επετειακά 2 ( δύο )



Καθημερινές εσωτερικές παραγωγές κύκλοι 2 ( δύο)



Ένας χρόνος είχε περάσει τώρα λογικά τα σχέδιά του θα είχαν σχεδόν υλοποιηθεί κι αν προσθέταμε την περιέργεια που πηγάζει από το δημοσιογραφικό ένστικτο, οδηγήθηκα στο να του την πέσω…..  μετά λοιπόν τις πρώτες χαιρετούρες πέρασα χωρίς περιστροφές στο καίριο ερώτημα τι από ότι έγραφε εκείνο το δελτίο τύπου είχε υλοποιηθεί και τι όχι.

Η απάντησή που μου έδωσε με άφησε άναυδο.

Ουυυ!!!! όλα τα υλοποίησα σε τέτοιο δε βαθμό που αυτή την στιγμή που μιλάμε κινδυνεύω να γίνω ένας προσεχώς άστεγος….

Κόκαλο εγώ, έμεινα να τον κοιτάζω προσπαθώντας να καταλάβω αν σοβαρολογούσε ή έκανε πλάκα. Όμως το γεγονός πως συννέφιασε το πρόσωπό του όταν μού έλεγε το προσεχώς άστεγος, με οδηγούσε στην εντύπωση πως μάλλον ΣΟΒΑΡΟΛΟΓΟΥΣΕ…

Από ενδιαφέρον ρώτησα πως κι έτσι;;; και τότε μου είπε…

Κερνάω τον καφέ, βάζεις τον χρόνο για κουβεντούλα και παρέα;;;

Είπα αμέσως ναι γιατί διαισθάνθηκα πως με λίγη τύχη θα χα μια ακόμη συνέντευξη και μάλιστα χωρίς να κουραστώ.

Καθίσαμε δώσαμε παραγγελία και ξεκινήσαμε να μιλάμε στην αρχή περί ανέμων και υδάτων…. Ήρθαν οι καφέδες και κείνη την στιγμή βρήκα την χρυσή ευκαιρία που ζητούσα να του πάρω την συνέντευξή μου.

Πέρα από την πλάκα αυτό το περί προσεχώς άστεγος τι ήταν τίτλος ταινίας;;;

Όχι καλέ. Είναι η σκληρή και ωμή πραγματικότητα. Αν και θα μπορούσε να ήταν ένας πιασάρικος.

Μα είναι δυνατόν, μετά από τόσες δουλειές;

Χάχαχα!!  κι εδώ είναι πού ο σκηνοθέτης καλεί όλο τον θίασο επί σκηνής για να λάβουν το ύστατο χειροκρότημα….

Αγαπητέ δημοσιογράφε, από ότι σχεδίαζα τίποτε τελικά δεν υλοποιήθηκε.

Μπορώ να περηφανευτώ πως κατάφερα να υλοποιήσω το απόλυτο τίποτα.

Δεν μπορεί πλάκα μου κάνεις… Είναι δυνατόν;;;

Ωωωωω ναιιιι. Βλέπεις εγώ καλώς ή κακώς δεν ανήκω στην εκλεκτή παρέα των λίγων που έχουν πρόσβαση στις όποιες πηγές χρηματοδότησης και στο Ελλαδιστάν ακόμη η έννοια το παρεάκι καλά κρατεί. Μάλιστα κάθε μέρα που περνάει το χάσμα ανάμεσα στις δύο μεγάλες κατηγορίες των Ελλήνων, οι υμέτεροι και οι λοιποί, μεγαλώνει με γεωμετρική πρόοδο. Κι επειδή εγώ τυχαίνει να ανήκω στους οι λοιποί…

Εννοείς τι εννοώ;;;;….

Τελικά παντού τα πάντα …

Δεν διαφωνώ αλλά στο χάλι το δικό μας αποκλείεται…..

Εμείς καταφέρνουμε πάντα να είμαστε δακτυλοδεικτούμενοι…

κι άσε την εκάστοτε κυβέρνηση να λέει το ποίημά της.

Κύριε δημοσιογράφε μου και γράφτο αυτό όπως στο λέω

Είναι καιρός να σπάσει αυτό το απαράδεκτο κατεστημένο της παρεούλας που λυμαίνεται χρόνια τώρα τον κινηματογράφο, την τηλεόραση και κάθε μορφή συναλλαγής στην Ελλάδα και να δοθεί η ευκαιρία σε όλους όσους είτε ασχολούμαστε με αυτό το πανάκριβο σπορ είτε όχι να έχουμε ίσες ευκαιρίες κι όχι να μας βγαίνει η Παναγία να βρούμε Το κονέ για να προκύψει και σε μας κανένα ευρώ από την ελεύθερη αγορά.

Σε μια χώρα όπου τα μνημόνια στραγγαλίζουν καθημερινά τους Έλληνες πολίτες και που οδηγεί τις εταιρίες την μια πίσω από την άλλη να φεύγουν εκτός Ελλάδας όπως και τα καλύτερα μυαλά μας, καθώς αν μείνουν εδώ θα τους πνίξει η ανεργία ΠΑΝΤΑ οι ημέτεροι καταφέρνουν να χρηματοδοτούνται.

 Και για να μιλήσω για τα του χώρου μου, είναι τουλάχιστον αισχρό μερικοί να έχουν την δυνατότητα πρόσβασης στις διάφορες χρηματοδοτήσεις του κράτους παράγοντας ταινίες του ενός εισιτηρίου ή του ενός θεατή άντε στην καλύτερη των περιπτώσεων και των συγγενών και φίλων των και οι περισσότεροι να’ ναι αποκλεισμένοι καθώς τα λεφτά είναι λίγα και δεν περισσεύει για εμάς τους εκτός κλίκας – παρέας ή όπως θες ονόμασέ μας, όχι ευρώ αλλά ούτε σέντσι τσακιστό.

Και θες να ακούσης ποιος ήταν ο πυρήνας της πανωλεθρίας μου;

Εννοείται …. Είμαι όλος αυτιά.

Η αξιοκρατία σε όλη της την μεγαλοπρέπεια….

Μα τώρα φάσκεις κι αντιφάσκεις. Εκτός εάν …

Εκτός εάν τι;;;

Αν δεν αξίζω;;

Συ είπας

Και ναι και όχι.

Αγαπητέ μου αν δεν άξιζα δεν θα ήμουν σ αυτόν τον χώρο τόσα χρόνια, ούτε και θα είχα στην κατοχή μου τόσα βραβεία….. βραβεία που ποτέ δεν πάτησα το πόδι μου στη σκηνή για να τα παραλάβω.

Προτιμώ φίλε μου, να τα λαβαίνω αργότερα. Κι όσο κι αν σου φαντάζει παράδοξο εμένα δεν μ’ αρέσει να εκτίθεμαι, τώρα αν αυτό το γεγονός που συνειδητά ποτέ δεν παρευρέθηκα σε τελετή απονομής βραβείων για να παραλάβω το βραβείο μου με κάνει ανάξιο. Τότε πάω πάσο.. Προτιμώ πάντως να κυκλοφορώ στο δρόμο χωρίς καμία αναγνωρισιμότητα. Αν αναζητούσα αναγνωρισιμότητα στο δρόμο θα γινόμουν ηθοποιός. Όμως αυτό το σπορ δεν είναι για μένα

Και τώρα τι σχεδιάζεις ή δεν…

Τώρα σκέφτομαι μια που τα χρέη μου προς το δημόσιο θα οδηγήσουν (παρά τις ασύστολες μπουρδολογίες των κρατούντων…) την πρώτη και μοναδική μου κατοικία στο σφυρί…. Είπα λοιπόν να δοκιμάσω την τύχη μου εκτός των Ελληνικών συνόρων μπας και πετύχω καμιά χορηγία ή χρηματοδότηση μήπως και σώσω το πατρικό σπίτι αλλά και να υλοποιήσω κάποια από τα σε εκκρεμότητα έργα μου, όπως το ένα και μοναδικό σε παγκόσμιο επίπεδο, ντοκιμαντέρ μου υπό την Αιγίδα της Εκκλησίας της Ελλάδας, με τίτλο Οι Παναγιές της θάλασσας. Ένα ντοκιμαντέρ για όσες εκκλησίες είναι χτισμένες στα Ελληνικά νησιά και είναι αφιερωμένες στην Υπεραγία Θεοτόκο, για την κοινωνία πλάι τους. Παράλληλα ετοιμάζω εκτός απροόπτου μία κοινωνική ταινία ωδή στο φαινόμενο του Αλτσχάϊμερ και μια ταινία ( ψυχολογικό δράμα ) γύρω από το απόρρητο της εξομολόγησης…

Παίζουν και δύο θεατρικά έργα στο επιθυμητό αλλά προς το παρόν εκτός θαύματος και απροόπτου….

Ναι κατάλαβα Προσεχώς άστεγος…. Ενδεχόμενα κι ένας πιασάρικος τίτλος ενός έργου.

Αι γειά σου μου απάντησε κλείνοντάς μου το μάτι. Στην συνέχεια σηκώθηκε πλήρωσε τον λογαριασμό και αφού με αποχαιρέτησε ξεκίνησε το ταξίδι του στην περιπλάνηση της πόλης και της ανωνυμίας.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου