Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Φωτεινή Κωνσταντοπούλου: μια Ελληνίδα Αστυνομικός που ονειρεύεται μέσα από τα παιδικά της βιβλία!







von Georg Gstrein

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί όταν οι μεγάλοι παίζουν με τα παιδιά τους το διασκεδάζουν πιο πολύ. Ή  πάντα θέλουν να   είναι  οι μικροί ήρωες των ονείρων τους. Γιατί απλά όλοι εμείς, τα μεγάλα παιδιά, αναπολούμε τα παιδικά μας χρόνια και ψάχνουμε κάποιο τρόπο να γυρίσουμε σε αυτά. Κάθε ένας με τον δικό του τρόπο.

Η ανάγκη να χαλαρώσω μετά από μια κουραστική μέρα με οδήγησε στη σκέψη γιατί να μην διαβάσω ένα παιδικό βιβλίο. Είχα καιρό να το κάνω μια που η κόρη μου μεγάλωσε και τα ενδιαφέροντά της έχουν αλλάξει.


Έτσι έκατσα και έψαξα. Μου έκανε εντύπωση ο τίτλος ενός βιβλίου «Μέσα από τα Μάτια τους» 12 Παιδιά, 12 Ιστορίες, 12 Όνειρα για το Αύριο.  Ήρωες 12 προσφυγόπουλα 12 ψυχούλες που αντί να τις αφήσουν να γευτούν την χαρά της μάθησης και του παιχνιδιού τις ανάγκασαν με κίνδυνο την ζωή τους να πάνε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.



Η συγγραφέας Φωτεινή Κωνσταντοπούλου

Επίσης μου έκανε εντύπωση ότι η συγγραφέας στο επάγγελμα είναι αστυνομικός που ονειρεύεται  μέσα από τα παιδικά της βιβλία. Τον Φεβρουάριο του 2016, έγινε η πρώτη γυναίκα στην Ελλάδα που έλαβε τον τίτλο της «Υψηλού προφίλ υποστηρίκτριας της Ύπατης Αρμοστείας του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες». Ο τίτλος High Profile Supporter απονέμεται σε προσωπικότητες από όλον τον κόσμο, που με την κοινωνική προσφορά τους συμβάλλουν τα μέγιστα στο έργο της Ύπατης Αρμοστείας του Ο.Η.Ε., αποτελώντας πηγή έμπνευσης για όλους τους ανθρώπους. 

Έχοντας και εμείς πολλές τέτοιες ψυχούλες στη Αυστρία και από δημοσιογραφική περιέργεια επικοινώνησα μαζί της και την παρακάλεσα να μας μιλήσει για τα βιβλία της. Ανταποκρίθηκε αμέσως  και μας είπε:

«Συμβαίνει κάτι παράξενο με εμάς τους ανθρώπους καθώς τα χρόνια προστίθενται το ένα δίπλα και πάνω στο άλλο.

Μεγαλώνουμε ξεχνώντας. Μεγαλώνουμε χάνοντας βεβαιότητες και χτίζοντας νέες αυταπάτες,  αυτοδιωκόμενοι από την μόνη πραγματική μας πατρίδα, την παιδική μας ηλικία, κατά πως λέει  ο Roland Barthes.

Μεγαλώνουμε κάνοντας λόγο για έναν κόσμο που επιθυμούμε χωρίς τη δική μας συμμετοχή. Μα αυτό είναι αδύνατον. Η δική μας συμμετοχή είναι μεγάλη και ως αφετηρία της έχει να οικοδομήσουμε τις παιδικές ψυχές με αγάπη. Ο κόσμος μεταμορφώνεται με την αγάπη. Και τα παιδιά είναι οι κύριοι φορείς της αναμόρφωσης.

Θεώρησα χρέος μου λοιπόν να βάλω το δικό μου λιθαράκι σ’ αυτό το οικοδόμημα,  ως  διακινητής όμορφων ιδεών.

Πώς; Όπως μπορεί καλύτερα ένας άνθρωπος που γράφει. Κράτησα μπροστά στα μάτια μου, μέσα στην καρδιά μου τα χρόνια τα παιδικά και αναζήτησα τις διαδρομές που θα ενώνουν τους ανθρώπους, και θα αναχαιτίζουν κάθε κακόβουλη δύναμη. Που θα αναδεικνύουν την έννοια της συνύπαρξης. Χρειάζεται να αναζητήσουμε γέφυρες που θα ενώνουν τους ανθρώπους και να διώξουμε τον φόβο που μας χωρίζει.

Κι άφησα το χέρι μου να κάνει σχέδια και εικόνες με τις λέξεις.



Με ζωντανές τις μνήμες , λοιπόν, γράφω το δεύτερο βιβλίο μου Μια Ζαχαρένια Συνταγή για τη μεταμορφωτική δύναμη της αγάπης. Διαθέτω το σύνολο των εσόδων στην παγκόσμια εκστρατεία Back2School της Ύπατης Αρμοστείας, η οποία στηρίζει την πρόσβαση στην εκπαίδευση των παιδιών – προσφύγων,  και το βιβλίο γίνεται το πρώτο ελληνικό βιβλίο που τίθεται υπό την αιγίδα του Οργανισμού.

Φυλάγοντας αυτές τις υπέροχες στιγμές, συνεχίζω. Διαδίδω τα πιστεύω μου για τις κοινές ανάγκες και τα κοινά όνειρα όλων των ανθρώπων. Κι όλα συντείνουν σε ένα: Όσο βρισκόμαστε κάτω από τον ίδιο ουρανό, έχουμε ανάγκη και ονειρευόμαστε την παγκόσμια ειρήνη και τη συναδέλφωση των λαών.

Τον Ιούνιο του 2016, μετά από σχετική μου πρόταση, συνδιοργανώνω με την Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε., την Εθνική Ολυμπιακή Ακαδημία της Χώρας και το Διεθνές Κέντρο Ολυμπιακής Εκεχειρίας μια γιορτή πολιτισμού και αθλητισμού, συνεορτάζοντας την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων και την Ολυμπιακή Ημέρα.

 Η διοργάνωση κατατάσσεται στις τρεις καλύτερες παγκοσμίως στο Διεθνές Φόρουμ Peace & Sports που τελεί υπό την αιγίδα της αυτού εξοχότητας Αλβέρτου του ΙΙ.

Ωστόσο, λίγες ημέρες πριν, είχα μια συζήτηση που δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Σε έναν από τους ξενώνες των ασυνόδευτων παιδιών-προσφύγων της Ανεξάρτητης Μ.Κ.Ο. PRAKSIS όπου γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος μαζί με την Εθνική Ολυμπιακή Ακαδημία της χώρας. Εκεί ο αείμνηστος πρόεδρος της PRAKSIS, Τζανέτος Αντύπας, μού εκμυστηρεύεται την ιδέα του και βαθύτερη επιθυμία του: Να δημιουργήσουμε ένα βιβλίο με ιστορίες των παιδιών αυτών. Εκείνος φεύγει πρόωρα από τη ζωή, αλλά η ιδέα του γίνεται πράξη. Ο Διονύσης Βαλεριάνος, ο εκδότης της Ελληνοεκδοτικής, συμμεριζόμενος τις ίδιες αξίες, στηρίζει με την ομάδα του το εικονογραφημένο μου βιβλίο με τίτλο: «Μέσα από τα Μάτια τους» 12 παιδιά, 12 ιστορίες, 12 όνειρα για το αύριο!

Η εμπειρία συγκλονιστική. Συνομίλησα με 12 παιδιά. Μικρός αριθμός σε σχέση με τα 22 εκατομμύρια προσφύγων. Αλλά είναι συγκλονιστικό να βλέπεις στα μάτια των παιδιών εικόνες καταστροφής: Ψυχές που έμεναν όπου έβρισκαν. Χέρια που εξαναγκάζονταν να δουλεύουν ακατάπαυστα. Σώματα που κακοποιούνταν. Καρδιές που δεν εγκατέλειπαν την ελπίδα τους και με αποφασιστικότητα συνέχιζαν κόντρα στον φόβο, για να κάνουν πραγματικότητα τα όνειρά τους.

Στις συναντήσεις μας, ρώτησα πράγματα που ρωτάει κανείς σε παιδιά: «Τι θέλεις να γίνεις, όταν μεγαλώσεις;». Μου είπαν ότι θέλουν να μάθουν, να μορφωθούν, γιατί γνωρίζουν πολύ καλά  πως η παιδεία θεμελιώνει την ειρήνη και μας επιτρέπει να δούμε το μέλλον με μάτια ορθάνοιχτα, χωρίς φόβο. Κι αυτό το λένε παιδιά που πήγαιναν στο σχολείο με κίνδυνο της ζωής τους. Υπάρχει άνθρωπος στον πολιτισμένο κόσμο μας που διαφωνεί μαζί τους; Είναι ή όχι παράδειγμα προς μίμηση αυτά τα παιδιά; Σκεφτείτε ότι τα περισσότερα αρνούνται να πουν στους γονείς τους τι περνούν. Συνέχιζαν και συνεχίζουν κουβαλώντας το οικογενειακό τους όνειρο: Να σπουδάσουν!

Με τη στάση μας, λοιπόν, γράφουμε ιστορία.

Σίγουρα δεν είναι πολιτισμός μόνο η τεχνολογική εξέλιξη. Πολιτισμός είναι το θετικό πρόσημο στην ηθική της ανθρωπότητας. Πολιτισμός είναι η επιλογή της ειρήνης. Πολιτισμός είναι η κατάφαση στη ζωή και στο ευ ζην.»

Την ευχαριστούμε πάρα πολύ και της ευχόμαστε καλοτάξιδο το βιβλίο της.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου