Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Ένας φάκελος στα αζήτητα








Σαν να ταν χθες που βούιζε στ αυτιά μας το σύνθημα «Να ανοίξει ο φάκελος της Κύπρου». Σχεδόν πενηνταρήσαμε και ο φάκελος των μυθικών διαστάσεων ακόμη πηγαινοέρχεται στη ζωή μας σαν εκκρεμότητα από το παρελθόν. Ένα ολόκληρο βαν έφθασε στη Βουλή, γεμάτο κασόνια που είχαν 139 φακέλους, ο καθένας εκ των οποίων περιέχει από 60 μέχρι 250 σελίδες με λεπτομέρειες και καταγραφή γεγονότων, καθώς και 90 καταθέσεις. Λείπουν όμως κάποιες μαρτυρίες, καθώς και μερικοί φάκελοι που χάθηκαν. Ο πρόεδρος και η διευθύντρια της Βουλής έσπευσαν να υποδεχθούν το πολύτιμο φορτίο και το φύλαξαν σε δωμάτιο υψίστης ασφαλείας. «Συνάντηση με την ιστορία» το είπε ο Δημήτρης Συλλούρης, αλλά έμεινε ως εκεί, ελπίζουμε να εννοεί την ιστορία που ακόμη δεν γράφτηκε, γιατί εκείνη που γράφτηκε με παραμυθάκι μοιάζει. 


Δεν ξέρουμε αν θα αξιωθούμε να δούμε ανοικτό τον φάκελο της Κύπρου. Προς το παρόν μόνο κασόνια βλέπουμε. Όπως εκείνα με τα λιγοστά οστά των μέχρι πρόσφατα αγνοουμένων. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια που ακούσαμε για την καταστροφή του 1974. Τραγική, αλλά και λυτρωτική μαζί. Μια χούφτα κόκαλα ήταν ό,τι έδωσε η πατρίδα σ εκείνους που καρτερούσαν το άνοιγμα ενός φακέλου που δεν υπήρξε ποτέ όπως τον φαντάστηκαν, όπως τον δημιούργησαν οι πωλητές της ελπίδας, οι έμποροι των ψευδαισθήσεων.

Αυτοί που μοίραζαν την υπόσχεση «επιστροφή όλων των προσφύγων» και ύστερα το έκαναν «επιστροφή των προσφύγων», κατόπιν «επιστροφή προσφύγων» και τώρα «να διασφαλίσουμε το δικαίωμα επιλογής για επιστροφή, ανταλλαγή ή εκχώρηση». Έφυγαν το «όλοι», μετά διέγραψαν το άρθρο «των» και η συνέχεια είναι γνωστή. Μέχρι και τώρα μας λένε ότι «τα σύνορά μας είναι στην Κερύνεια», αλλά στην Κερύνεια υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση, για εκείνους που θα ασκήσουν το δικαίωμα επιστροφής ή καλύτερα εάν υποβάλουν αίτημα για να ασκήσουν το δικαίωμα επιστροφής, εάν η αίτησή τους γίνει δεκτή, εάν φυσικά δεν ανατρέπονται οι πληθυσμιακές αναλογίες.

Σαράντα τρία χρόνια από την καταστροφή, ο φάκελος της Κύπρου ή καλύτερα τα κασόνια με τους φακέλους με τα έγγραφα που αποτελούν τον λεγόμενο φάκελο της Κύπρου, έρχονται για να μας θυμίσουν, ως έθνος πλέον, μια σκοτεινή περίοδο, γεμάτη προδοσίες και συνωμοσίες, που οδήγησαν στο έγκλημα το οποίο ακόμη πληρώνουμε. Πολύ αμφιβάλλουμε κατά πόσο τα στοιχεία του φακέλου θα φωτίσουν έστω κατ ελάχιστον την αλήθεια και θα βοηθήσουν να μάθουμε κάτι περισσότερο από εκείνα που γνωρίζουμε. Εκείνο που μπορούμε να υποψιαστούμε είναι ότι και αυτός ο φάκελος θα έχει την τύχη αρκετών άλλων, που βρίσκονται φυλαγμένοι σε κάποιο δωμάτιο υψίστης ασφαλείας.

Σαράντα τρία χρόνια μετά, είναι πολλά για να ακουστεί η αλήθεια. Είναι όμως και πολύ λίγα ενόσω ορισμένοι από τους πρωταγωνιστές κυκλοφορούν ακόμη ανάμεσά μας. Ο φάκελος της Κύπρου από κοινωνικό αίτημα έγινε πολιτικό ψέμα για εσωτερική κατανάλωση στην Ελλάδα αλλά και στην Κύπρο. Και πηγαινοέρχεται σαν απαίτηση, σαν δικαιολογία, πολλές φορές και σαν απειλή, για να υπηρετήσει πολιτικά παιχνίδια και οτιδήποτε άλλο εκτός από εκείνο που για χρόνια δημιούργησε η πλανεύτρα η φαντασία μας: Την αλήθεια για το ποιος, τι, πότε, πώς και γιατί.

Όλες αυτές τις εκκρεμότητες που ποτέ δεν τακτοποιήσαμε, γιατί είναι μια περίοδος ντροπιαστική για πολλούς, ονόματα δεν λέμε, εξάλλου πλέον δεν έχει νόημα. «Ο Θεός είναι μαζί μας (…) ζήτω ο ελληνικός κυπριακός λαός» σαν να ταν χθες που βούιζε στ αυτιά μας η διακήρυξη των ενόπλων δυνάμεων. Ο Θεός να μας λυπηθεί. 

πηγή www.hephaestuswien.com




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου