Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Κι αν αξιολογούσαν τα παιδιά;









Ερευνητές του πανεπιστημίου Concordia έτρεξαν σε μια δημοφιλή, ιντερνετική πλατφόρμα αναζητώντας απαντήσεις στο ερώτημα αν υπάρχει ιδανικός δάσκαλος. Το συμπέρασμά τους έρχεται σε αντίθεση με καθιερωμένες αντιλήψεις, αφού υποστηρίζουν πως η κατανόηση και η κρίση μας για ένα δάσκαλο, αν είναι καλός η κακός, βασίζεται στις προσωπικές μας εμπειρίες και στις εκπαιδευτικές μας αξίες και όχι στη μόρφωση ή την κατάρτισή του. «Γι’ αυτό και ένας εκπαιδευτικός μπορεί για μένα να είναι ο καλύτερος και για σένα ο χειρότερος» εξήγησε η Sandra Chang-Kredl, βοηθός καθηγήτρια Παιδαγωγικής.

Η σχολική χρονιά δεν πρόλαβε καλά καλά να τελειώσει και άρχισαν οι σκέψεις για την επόμενη. Η μεγάλη μου κόρη εξέφρασε την ευχή του χρόνου να έχει μια συγκεκριμένη δασκάλα. «Η πέμπτη τάξη είναι δύσκολη και αυτή η κυρία είναι πολύ καλή» εξήγησε. Η μικρή ρώτησε αν γίνεται να τους κάνει μάθημα η περσινή, με την οποία, η αλήθεια να λέγεται, είχε πολύ καλή χημεία.



Οι δάσκαλοι είναι σημείο αναφοράς στις παιδικές μας αναμνήσεις. Θυμόμαστε, χρόνια μετά, ανθρώπους που μας δίδαξαν και που στάθηκαν κοντά μας στις κακοτοπιές. Σε αντίθεση με αυτούς που πέρασαν από τη ζωή μας χωρίς να μας ακουμπήσουν, είτε γιατί το μάθημά τους ήταν από αδιάφορο ως κακό, είτε γιατί ποτέ δεν είδαν τον ρόλο του δασκάλου και ως παιδαγωγού. Το να συμφωνήσουμε όλοι στο ποιος είναι καλός δάσκαλος και ποιος όχι είναι δύσκολο. Όπως έρχεται να επιβεβαιώσει έρευνα που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο «Journal of Teaching and Teacher Education», τα κριτήριά μας για την ποιότητα ενός εκπαιδευτικού είναι πολλές φορές υποκειμενικά και δεν σχετίζονται με τις ακαδημαϊκές του ικανότητες και γνώσεις, αλλά περισσότερο με τα δικά μας βιώματα και το τι περιμένουμε από αυτόν. 

Αυτές τις μέρες γίνεται λόγος για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Το υπουργείο Παιδείας επιθυμεί να αλλάξει τον τρόπο αξιολόγησης των δασκάλων και αντί αυτή να γίνεται μόνο από τον επιθεωρητή, να εμπλέκονται σύμβουλοι και ο διευθυντής του σχολείου. Ένα βήμα βελτίωσης, όμως και πάλι είναι φανερό πως κάτι λείπει από την εξίσωση. Δεν χρειάζεται εξάλλου να είναι κάποιος σαΐνι στα μαθηματικά για να το αντιληφθεί. Πώς είναι δυνατόν από την αξιολόγηση να μην υπάρχει η γνώμη των άμεσα ενδιαφερόμενων, δηλαδή των μαθητών; Πώς γίνεται κάποιος να θέλει να ξέρει τι σόι εκπαιδευτικός είναι ένας δάσκαλος αν δεν ρωτήσει και αυτούς τους οποίους διδάσκει;

Οι μαθητές έχουν κρίση, και μάλιστα καλή. Μπορούν να πουν αν ένας δάσκαλος κάνει καλά τη δουλειά του, αν είναι άδικος, αυστηρός, άσχετος και αμαθής. Συζητώντας με τα κορίτσια μου, τους ζήτησα να κρίνουν τις δασκάλες τους αντικειμενικά και να τις βαθμολογήσουν στον τρόπο διδασκαλίας τους, στο αν ήταν κοντά τους στη διάρκεια της σχολικής χρονιάς και σε θέματα πειθαρχίας. Χωρίς καμιά δυσκολία μπόρεσαν να διαχωρίσουν τα προσωπικά τους συναισθήματα και έβαλαν βαθμούς. Πιο γαλαντόμα η μεγάλη, πιο αυστηρή η μικρή, όμως οι αξιολογήσεις τους δεν απείχαν από τις εντυπώσεις που αποκόμισα εγώ, αλλά και οι γονείς συμμαθητών τους. 

Αν θέλουμε καλύτερους δασκάλους, τα σχολεία μας να βελτιωθούν και το σύστημα να αλλάξει προς όφελος των παιδιών μας, πρέπει να τους δώσουμε φωνή και να εμπιστευτούμε την κρίση τους. Το ένστικτο και η αντίληψή τους πολλές φορές είναι καλύτερα από των μεγάλων. Αν πιστεύουν πως ένας δάσκαλος δεν τα διδάσκει όπως πρέπει, δεν ακούει τα προβλήματά τους και δεν είναι εκεί όταν τον χρειάζονται, πάει να πει πως κάτι πάει στραβά. Πρέπει να έχουν δικαίωμα να το πουν. Όπως πρέπει και να μπορούν να δίνουν εύσημα σε αυτούς που κάνουν καλά τη δουλειά τους. Είναι άδικο να μη λαμβάνεται υπόψη η άποψη των παιδιών. Άλλωστε δεν λένε πως από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια;

www.philenews.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου