Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

Μια ιστορία και 4 στιγμιότυπα











Πέφτεις επάνω σ’ ένα ακόμα από τα χιλιάδες βιντεάκια που βρίσκεις μπροστά σου στο facebook. Άλλα τα ξεπερνάς, άλλα όχι. Συνήθως η διάθεσή σου το καθορίζει αυτό. Κάποτε, σου τυχαίνουν διαμαντάκια. Όπως αυτό που θέλω να σας περιγράψω. Απλή ιστορία είναι. Κι αυτό ακριβώς το «απλό» την κάνει, για μένα, τόσο συγκινητική, τόσο σημαντική. 

Στο στενοσόκακο μιας γειτονιάς, μια παρέα μικρών αγοριών παίζει μπάσκετ. Η μπάλα κυλάει λίγο παραπέρα, και ένα παιδί τρέχει να τη μαζέψει. Στη βεράντα ενός ισόγειου σπιτιού, κάθεται ένα ανάπηρο παιδί επάνω στο καροτσάκι του. Αυτός που κρατάει την μπάλα κοντοστέκεται και τον χαιρετάει. «Γεια», του λέει το αγόρι στο μπαλκόνι, και χαμογελά με ευχάριστη έκπληξη, και μπαίνει στο σπίτι. Μετά από λίγο, πλησιάζει στην μπαλκονόπορτα, και βλέπει πάνω στη βεράντα μια μπάλα του μπάσκετ αφημένη εκεί.  




Την παίρνει, την τοποθετεί στα γόνατά του, και κατευθύνεται με το καροτσάκι του εκεί όπου τα γειτονάκια του παίζουν μπάσκετ. Όμως, τούτη τη φορά, προσέχει πως κανένα παιδί δεν στέκεται στα πόδια του. Όλα είναι καθισμένα, ένας σε μικρό ποδηλατάκι, άλλος σε τρέιλερ με ρόδες, άλλο σ’ εκείνα τα πλαστικά αυτοκινητάκια που παίζουν τα πολύ μικρότερα παιδιά. 

Και μ’ αυτόν τον απλό, μεγαλειώδη τρόπο, χωρίς να πουν τίποτα, τον «προσκάλεσαν» να μπει και εκείνος στο παιχνίδι τους. Όχι ως ανάπηρος, αλλά ως ισότιμός τους. Είχαν όλοι τους χαμηλώσει, για να ψηλώσει εκείνος.

Τελικά, ήταν μια διαφήμιση. Αλλά δεν με χάλασε καθόλου αυτό. Αντίθετα, με ανέβασε ακόμα πιο πολύ. Ήταν διαφήμιση της κυβέρνησης του Καναδά, που έλεγε «όταν οι καλύτεροι από εμάς κάνουν ένα βήμα προς τα εμπρός, το έθνος μας στέκεται λίγο ψηλότερα».

Και σκέφτηκα: Να ένα μήνυμα που θα μπορούσε να μας εμπνεύσει όλους, τώρα που αντί να συμπεριλάβουμε τον άλλον, επιλέγουμε να τον απομονώνουμε πιο πολύ.

Αυτό είναι το link: https://www.facebook.com/NewsnerEspanol/videos/1325783294169910/?pnref=story

Ένα στιγμιότυπο: Ο λογοτέχνης Μισέλ Φάις περιγράφει μια σαββατιάτικη οικογενειακή εικόνα:. Παιδιά βυθισμένα στα κινητά τους, γονείς βυθισμένοι στη σιωπή. Δεν είναι απλώς θλιβερή, είναι ανησυχητική, απειλητική εικόνα, λέει. Και είναι ανησυχητική και απειλητική, προσθέτει, διότι τη συναντάς συχνά.

Δεύτερο στιγμιότυπο: Να ’χεις στο σπίτι σου σκουπίδια παντού, σε κάθε δωμάτιό του να πνίγεσαι από τη δυσοσμία, και να φιλοξενείς και κόσμο –γίνεται; Και βέβαια γίνεται, σκέφτηκα, χθες, κατεβαίνοντας στο κέντρο της Αθήνας και βλέποντας ξένους τουρίστες να περπατούν στο δρόμο φορώντας μάσκες. Στην Ελλάδα ζεις…

Τρίτο στιγμιότυπο: Πήγα μ’ έναν φίλο να φάμε σε μια ωραία ψαροταβέρνα στα μέρη μου. (Το καλό στην Ελλάδα, είναι ότι βρίσκεις καλές ψαροταβέρνες σχεδόν παντού). Ψάχνοντας για χώρο στάθμευσης, είδα έναν ακριβώς έξω από το μαγαζί, στη γωνία δύο δρόμων. Όχι ρε Κώστα, του λέω, έχει ράμπα για ανάπηρους το πεζοδρόμιο εδώ. Και λίγο γκρινιάζοντας, είν αλήθεια, προχώρησε και βρήκαμε άλλη θέση 20 μέτρα παρακάτω. Προχωρώντας εν συνεχεία προς την ταβέρνα, προσέξαμε ότι μόλις έφτασε άλλος, και μάλιστα με αυτοκίνητο που το λες και «για λίγους», και το στάθμευσε ακριβώς εκεί, στη ράμπα. Δεν είπα τίποτα –είχα βγει με όρεξη, κυριακάτικα, να φάω το ψαράκι μου. Ο Κώστας δεν σιώπησε όμως. «Είδες;», μου λέει, «εμείς τελικά είμαστε οι μαλάκες». «Όχι», είπα μέσα μου. Δεν θα δεχτώ ποτέ αυτήν την αντιστροφή ρόλων και τίτλων, που αυθαιρέτως έχει επιφέρει η ανομία στον τόπο που τόσο αγαπώ…

Τέταρτο στιγμιότυπο: Μαζεμένοι λίγοι δημοσιογράφοι χθες έξω από το Μαξίμου, για να πάρουμε καμιά δήλωση από τον πρόεδρο του ΔΗΚΟ. Στεκόμαστε στο απέναντι πεζοδρόμιο για λίγη σκιά. Ένας περαστικός βλέπει τις δύο κάμερες και μας πλησιάζει. «Ποιος είναι εδώ;», ρωτάει, και του λέμε Νικόλας Παπαδόπουλος, Κύπριος πολιτικός. «Ποια σχέση έχει με τον Τάσσο;», η επόμενη ερώτηση. Γιος του, του λέμε, και αστράφτει το πρόσωπό του. Θα μείνω εδώ μαζί σας, είπε, να του πω να μεταφέρει τα χαιρετίσματα στον πατέρα του για τη στάση του στο Κυπριακό. Του ’παμε να μείνει αν θέλει, αλλά χαιρετίσματα να μη δώσει. Ντράπηκε ο καημένος και έφυγε, μουρμουρώντας «δεν τα παρακολουθώ όλα βρε παιδιά». Ήταν πολύ συμπαθητικός και αληθινός.

Εικονογράφηση στήλης: Παιδικά παιχνίδια

www.philenews.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου