Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Ο Έλληνας Καλλιτέχνης που ενδιαφέρεται για τα Κοινά της Χώρας του





Μάνος Επιτροπάκης


von Georg Gstrein


Βρίσκεσαι σε ένα καφέ και ακούς μια μουσική που σε μαγεύει. Σε ταξιδεύει στα όνειρά σου. Δειλά δειλά πλησιάζεις τον υπεύθυνο και ρωτάς ποιος παίζει τόσο ωραίο. Και παίρνεις την απάντηση: μα φυσικά ο Μάνος Επιτροπάκης με το Βιολοντσέλο του.

Κάνοντας μια μικρή έρευνα μαθαίνεις ότι ο Μάνος είναι ένα  ανήσυχο πνεύμα που εκτός από άριστος μουσικός ασχολείται και με την πολιτική αλλά με την καλή έννοια της λέξης.

Ο Ήφαιστος Βιέννης επικοινώνησε μαζί του και εκείνος με μεγάλη χαρά ανταποκρίθηκε και μας μίλησε



1)   Ο Μάνος Επιτροπάκης με δυο λόγια?

Νομίζω πως είμαι ένας σκληρά εργαζόμενος πολίτης που όμως δεν μπορεί να φανταστεί τον εαυτό του έξω και από τις ευθύνες που περιέχει ο όρος. Διάλεξα  την μουσική ως επάγγελμα, παρόλο που σπούδαζα οικονομικά, διότι δεν μου άρεσε η ρουτίνα και η προεξόφληση μιας τυπικής επαγγελματικής εξέλιξης. Ήθελα ως νέος να θέσω προκλήσεις στον εαυτό μου και θεωρώ πως έκανα την πιο σοφή επιλογή ασχολούμενος με την μουσική. Θεωρώ πως κάνω  το πιο όμορφο επάγγελμα στον κόσμο!

Με τον ίδιο ρομαντισμό και ιδεαλισμό προσεγγίζω και την πολιτική, αν και απορρίπτω τις ιδεοληψίες, τις πολιτικές φαντασιώσεις, τον εύπεπτο πολιτικό βερμπαλισμό, τα φθηνά συναισθηματικά συνθήματα και τον ανεύθυνο πολιτικό λόγο. Αν κάτι δεν μπορώ, είναι αυτό που λέμε “Τζάμπα Μάγκας”.



 Ξέρετε, η ενασχόληση με την κλασική μουσική απαιτεί συστηματικότητα, επιμονή, πειθαρχία και μελέτη. Ε, αυτά είναι στοιχεία που απαιτώ να συναντώ και στην πολιτική ζωή της χώρας μου, και με αυτά τα εφόδια θέλω κι εγώ να συμμετέχω.
Ομολογώ πως πράγματι απέφυγα να υιοθετήσω το μοντέλο ζωής του “κομματανθρώπου”, το αποστρέφομαι, αλλά από την άλλη είναι μερικές φορές απαραίτητη και η θεσμική ένταξη μας στην πολιτική, προσπαθώντας ο καθένας βέβαια να διατηρήσει όσο το δυνατόν σώα την προσωπικότητά του, ακέραιο το ήθος του, δυνατό το πάθος του.
 


2)   Πως  μπορεί ένας μουσικός, που είναι ευαίσθητος, να συνδυάζει τέχνη και πολιτική?

Υπάρχει πλήθος παραδειγμάτων καλλιτεχνών που είχαν έντονη εμπλοκή με την πολιτική, αν όχι με την στενή έννοια του όρου, σίγουρα με την ευρεία της έννοια. Η Μουσική και οι Τέχνες πέρα από μέσον για προσωπική έκφραση, έχουν ή φέρουν ως σκοπό τους την προώθηση του ουμανισμού, της μάχης της ανθρώπινης κοινωνίας για πολιτισμό έναντι της βαρβαρότητας, και επομένως υπάρχει πάντα το πολιτικό στοιχείο σε όσους υπηρετούμε τις Τέχνες. Έτσι θέλω να προσεγγίζω και την ενασχόλησή μου με την πολιτική. Ως καλλιέργεια των αξιών της δημοκρατίας, της ισότητας, της ευθύνης, αλλά και της διαρκούς ευημερίας, υλικής και πνευματικής του ατόμου και της κοινωνίας μέσα από μία σμιλεμένη προσωπική, εθνική αλλά και υπερεθνική ταυτότητα.

Ειδικά τα χρόνια της κρίσης, κατά τα οποία πολλά αυτονόητα αμφισβητήθηκαν, πολλές βεβαιότητες κατέρρευσαν και πολλοί κίνδυνοι ενέσκηψαν, ένιωσα την ενέργεια, προκειμένου ο αξιακός μου κώδικας να μην διαλυθεί υπό το βάρος του λαϊκισμού, του θυμού και του ψέματος. Δεν πήγα με το ρεύμα, όπως ίσως οι περισσότεροι καλλιτέχνες, αλλά νομίζω πως δικαιώθηκα, καθώς βλέπω πολλούς συναδέλφους να δηλώνουν σήμερα πως παρασύρθηκαν σε επιλογές και συνθήματα που τελικά αποδείχθηκαν φενάκη...Αυτό δεν σημαίνει φυσικά πως ο αγώνας τελείωσε. Το αντίθετο, τώρα είναι που πρέπει να βάλουμε όλοι τον καλύτερό μας εαυτό, για να πετύχει η Ελλάδα, να γίνει μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα. Έχουμε δρόμο ακόμα...




3)   Όταν παίζετε ή ακούτε  Γαλάζιο Δούναβη, που γράφτηκε  στο εξοχικό  ενός Έλληνα Ευεργέτη, τι σκέφτεστε εκείνη τη στιγμή?

Το ωραιότερο βάλς που γράφτηκε ποτέ, όπως λέγεται για τον Γαλάζιο Δούναβη, είναι ένα έργο που παίζουμε αρκετά συχνά με την Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων στην οποία εργάζομαι τα τελευταία είκοσι χρόνια. Είναι ένα έργο γεμάτο λεπτότητα, λυρικότητα, λεπτομέρεια, μεαστρία, κλασική ομορφιά. Το γεγονός ότι ο Στράους το αφιέρωσε στον Έλληνα Μαικήνα των Τεχνών Νικόλαο Δούμπα, εκτός από υπερηφάνεια, με κάνει να σκέφτομαι πως ο πολιτισμός καλώς ή κακώς χρειάζεται υλική, χρηματική υποστήριξη. Και όσο απαραίτητη είναι η κρατική χρηματοδότηση του Πολιτισμού, άλλο τόσο ευπρόσδεκτες και αναγκαίες  είναι και οι δωρεές ιδιωτών, όπως το ΚΠΙΣΝ το οποίο παραδόθηκε πρόσφατα στο Δημόσιο, ένα εμβληματικό έργο, το οποίο αρχικά πολεμήθηκε από διάφορους ιδεοληπτικούς. Ελπίζω να βρεθούν περισσότεροι Δούμπες στο μέλλον!

  

4)   Σκεφτήκατε ποτέ να έρθετε για μεταπτυχιακά ή να παίξετε στην Πρωτεύουσα της Μουσικής?

Φυσικά και έχω σκεφτεί να επισκεφθώ την Βιέννη, ομολογώ πως ακόμα δεν τα έχω καταφέρει! Το πρώτο μου μεταπτυχιακό το έκανα στο τμήμα μουσικών σπουδών , στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Ήθελα να κάνω και ένα δεύτερο μεταπτυχιακό, εκείνον τον καιρό , λόγω και γλώσσας,  είχα καταλήξει στην Βασιλική Ακαδημία της Ουαλίας όπου και έγινα δεκτός κατόπιν εξετάσεων. Δυστυχώς όμως η οικονομική κρίση που ξέσπασε τότε, δεν μου επέτρεψε να φοιτήσω και έτσι το όνειρό μου για σπουδές και στο εξωτερικό έμεινε ανεκπλήρωτο...Πολλοί καλοί συνάδελφοι έχουν όμως σπουδάσει στην Βιέννη, στην μήτρα της κλασικής μουσικής, και τους ζηλεύω! Όλη η ιστορία της κλασικής μουσικής εξάλλου είναι γραμμένη στα σοκάκια και τα θέατρα αυτής της πανέμορφης πόλης!

 

5)   Το μήνυμά σας προς την Ομογένεια σε αυτές τις δύσκολες μέρες που περνά η Ελλάδα?


Το μήνυμά μου προς την Ομογένειά μας, τόσο εκείνους του συμπατριώτες μας που ζουν στο εξωτερικό εδώ και δεκαετίας, αλλά και σε εκείνους που πρόσφατα μετανάστευσαν λόγω της οικονομικής κρίσης, είναι διπλό. Καταρχάς, ένα μεγάλο ευχαριστώ από όλους εμάς, που στήριξαν ηθικά τον Ελληνικό λαό, τον στήριξαν υλικά, τον στήριξαν αξιακά. Και κυρίως στήριξαν  την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη, παρά τις τεράστιες θυσίες που αυτό απαιτούσε, και παρά τις μεγάλες ευθύνες που σίγουρα έχει το εγχώριο πολιτικό σύστημα, οριζοντίως, αλλά και οι ευρωπαίοι εταίροι μας, οι οποίοι έκαναν επίσης λάθη. Δείξαμε όμως παρά τις παλινωδίες μας, ωριμότητα ως λαός, και η Ομογένεια, που έχει ζήσει από πρώτο χέρι τα προνόμια του να ζει ένας πολίτης σε ένα σύγχρονο, οργανωμένο ευρωπαϊκό κράτος, θεωρώ πως συνέβαλε πολύ ώστε να μην μετατρέψουμε την “εθνική ήττα” της κρίσης, σε “ολοκληρωτική εθνική καταστροφή” με μια άτακτη χρεοκοπία.

Το δεύτερο μήνυμα που θέλω να στείλω στην Ομογένειά μας, είναι να πιστέψει πως η Ελλάδα μπορεί να γίνει επιτέλους μια απολύτως επιτυχημένη χώρα. Αν αξιοποιήσει το δυναμικό της και μεταβεί σε ένα νέο υγιές παραγωγικό μοντέλο δεν έχει να ζηλέψει απολύτως τίποτα από τα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά Κράτη. Να διαβεβαιώσω την Ομογένειά μας πως όσοι είμαστε εδώ, με σκοπό να δουλέψουμε για να πετύχει η Ελλάδα, θέλουμε σύντομα να δούμε την νέα γενιά μεταναστών της κρίσης, να επιστρέφει στην πατρίδα της, και να  απογειώνει σύντομα την χώρα εκεί που της αρμόζει. Το ταλέντο, οι ικανότητες, το ιστορικό φορτίο, ο υγιής πατριωτισμός του Έλληνα, ανθίζουν όταν αυτός λειτουργεί μέσα σε ένα σοβαρό και οργανωμένο πλαίσιο. Αν μάλιστα σκεφθεί κανείς, πως τα πιο δυνατά μας μυαλά είναι αυτά που έχουν βγεί έξω, η πιο μορφωμένη γενιά της Ελλάδας, νιώθω πως έχουμε χρέος, να κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας, ώστε η γενιά αυτή να κάνει “απόβαση” και να αναστήσει την χώρα, να την κάνει κράτος πρότυπο. Με ισχυρούς θεσμούς, ανταγωνιστική οικονομία, κοινωνικό κράτος για όλους και πολιτισμό που θα δώσει στην Ελλάδα την νέα σύγχρονη της ταυτότητα.
Όλοι μαζί, και πάντα ενωμένοι, οι Έλληνες θα τα καταφέρουμε!




Ένα σύντομο βιογραφικό του Μάνου Επιτροπάκη.

Ο Μάνος Επιτροπάκης γεννήθηκε το 1973 στην Αθήνα. Ο πατέρας του κατάγεται από τα Καλύβια Ηρακλείου Κρήτης, και η μητέρα του από την Καβάλα. Ξεκίνησε τις μουσικές του σπουδές στο βιολοντσέλο στο Δημοτικό Ωδείο Καβάλας σε ηλικία 10 ετών. Πήρε το δίπλωμά του το 1998 από το Σύγχρονο Ωδείο Αθήνας με βαθμό Άριστα Παμψηφεί με καθηγήτρια την Μαρίνα Κισλίτσινα.

 Είναι απόφοιτος του τμήματος Οικονομικής Επιστήμης του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 2010 πήρε το Master του στην μουσική ερμηνεία στο Βιολοντσέλο από το τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου. Εργάζεται ως τσελίστας στην Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου της Αθήνας από το 1999. Μιλάει πολύ καλά Αγγλικά.

Ως Φοιτητής διετέλεσε Γραμματέας της ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ το 1993. Τον Μάιο του 2012 ήταν υποψήφιος Ευρωβουλευτής με την Ελιά. Υποψήφιος της Δημοκρατικής Συμπαράταξης στην Α΄ Αθήνας στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015. Στο 10ο Συνέδριο εκλέχτηκε στην Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ. Είναι Αναπληρωτής Γραμματέας του Τομέα Πολιτισμού του ΠΑΣΟΚ.


Σας ευχαριστώ πολύ και καλή επιτυχία στην καλλιτεχνική και πολιτική σταδιοδρομία σας

Απολαύστε τον στο Joseph Dall' Abaco : Caprice No.1 in C Minor from 11 Caprices for Solo Cello.








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου