Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

Μαθήματα αυτονομίας












Άρθρο Ξένιας Τούρκη



Η αντιληπτική ικανότητα και οι κινητικές δεξιότητες ενός παιδιού δεν έχουν αναπτυχθεί πλήρως έως τα 14 του, με συνέπεια να μην μπορεί να διασχίσει με απόλυτη ασφάλεια ένα δρόμο πριν από αυτή την ηλικία, σύμφωνα με μια νέα έρευνα. Ένας ενήλικας μπορεί να διασταυρώσει με ευκολία, αφού ελέγχει την κίνηση των οχημάτων και υπολογίζει πόσο χρόνο θα χρειαστεί για να προλάβει. Όμως τα πράγματα δεν είναι το ίδιο απλά για τους μικρότερους, που δεν μπορούν να κάνουν εξίσου καλούς υπολογισμούς, ούτε έχουν τις ίδιες αντιδράσεις

Πριν από μερικά χρόνια, μια δημοσιογράφος των New York Times αφηγήθηκε την εμπειρία της να αφήσει τον δεκάχρονο τότε γιο της να χρησιμοποιήσει μόνος του τον υπόγειο σιδηρόδρομο της πόλης. Θέλοντας να τον βοηθήσει να γίνει ανεξάρτητος, του παραχώρησε ένα κινητό τηλέφωνο και χρήματα, και τον άφησε να κάνει μόνος του τη διαδρομή από το σχολείο προς το σπίτι τους. Ο μικρός, που ακολούθησε τις οδηγίες της μαμάς του, τα κατάφερε μια χαρά. Όμως τα σχόλια και οι επικρίσεις που δέχτηκε στα κοινωνικά δίκτυα η μητέρα ήταν φοβερά. Τη χαρακτήρισαν ανεύθυνη, της είπαν πως έβαλε το παιδί σε κίνδυνο, την έβρισαν και την απείλησαν. 



Είναι κάτι που δύσκολα θα τολμούσαν να κάνουν πολλοί γονείς. Ένα δεκάχρονο παιδί μόνο του στον υπόγειο της Νέας Υόρκης; Ακούγεται πραγματικά τρομακτικό. Όμως παρόμοια διλήμματα έχουμε οι περισσότεροι γονείς. Ποια είναι η «σωστή» ηλικία για να αφήσουμε τα παιδιά μας να κυκλοφορούν μόνα τους; Πότε είναι ο κατάλληλος καιρός να τα εμπιστευθούμε για να διασταυρώσουν δρόμους και να μετακινηθούν χωρίς επίβλεψη;

Αν αφήσουμε στην άκρη τους γονείς που στέκονται μπάστακες μια ζωή πάνω από τα παιδιά τους και τα πνίγουν με την υπερπροστασία τους, οι υπόλοιποι αγωνιζόμαστε να βρούμε τη χρυσή τομή ανάμεσα στην ασφάλεια και την ανεξαρτησία. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, κίνδυνοι υπάρχουν. Οι δρόμοι ξεχειλίζουν από κίνηση και οδηγούς που τρέχουν, τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα με παρκαρισμένα αυτοκίνητα και οι διαβάσεις πεζών είναι ελάχιστες. Και, φυσικά, στο πίσω μέρος του μυαλού κάθε γονιού υπάρχει η πιθανότητα το βλαστάρι του να χαθεί ή να βρεθεί κάποιος άγνωστος να το βλάψει, ασχέτως του ότι οι αριθμοί επιβεβαιώνουν πως οι ανήλικοι κινδυνεύουν περισσότερο από ανθρώπους του οικείου περιβάλλοντός τους παρά από ξένους. 

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως, επειδή φοβόμαστε, πρέπει να αφήσουμε για πάντα τα μικρά μας δεμένα πάνω μας. Είναι κρίμα να βλέπουμε παιδιά να εγκλωβίζονται στους φόβους των δικών τους. Που δεν βγαίνουν στο πάρκο της γειτονιάς να παίξουν ή που δεν μπορούν να πάνε μόνα τους στο κοντινό περίπτερο να αγοράσουν μια σοκολάτα, επειδή οι γονείς τους δεν τους δίνουν την απαραίτητη αυτονομία.

Πολλές φορές θυμόμαστε με νοσταλγία τα παιδικά μας χρόνια και τις εποχές που αλωνίζαμε για ώρες από τη μια γειτονιά στην άλλη χωρίς να μας αναζητήσει κανένας. Οι καιροί σίγουρα αλλάζουν και το τότε δεν είναι ίδιο με το τώρα. Κανένας δεν διαφωνεί ότι χρειάζεται προσοχή, πόσο μάλλον όταν οι έρευνες υποστηρίζουν πως μέχρι την ηλικία των 14 ετών δεν μπορεί κανείς να εμπιστευθεί απολύτως πως ένα παιδί είναι όντως ικανό να διασταυρώσει ένα δρόμο με απόλυτη ασφάλεια. 

Παρόλα αυτά, σε κάποια στιγμή τα ανθρωπάκια μας θα πρέπει να εφαρμόσουν όλα όσα τους διδάξαμε για την οδική ασφάλεια και να μάθουν να διασταυρώνουν δρόμους, να χρησιμοποιούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς και να μετακινούνται μόνα τους. Η εκπαίδευσή τους μπορεί να είναι σταδιακή. Στην αρχή ας τα στείλουμε να περάσουν απέναντι σε ένα δρόμο, με εμάς να επιβλέπουμε. Την επόμενη φορά ας το κάνουν μόνα τους. Λίγο αργότερα θα τους ζητήσουμε να πεταχτούν σε κάποιο γειτονικό σπίτι και στη συνέχεια μπορούν να περπατήσουν μέχρι το φροντιστήριο ή το γήπεδο που είναι σε κοντινή απόσταση. Η αυτονομία δεν θα έρθει από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά μέσα από την καθοδήγησή μας. 



πηγή www.philenews.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου