Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

Στο Μπραχάμι μιας άλλης εποχής…Πλατεία!







Ο Δημητράκης, οι κεφτέδες και το… ξύλο!

1971 Πλατεία Αγ. Δημητρίου, από αριστερά προς δεξιά: Γιώργος Μυρωδιάς, Γιάννης Κοτζιάς, Τάκης Κοτζιάς, Χρήστος Πιπίνης. Όρθιος: Δημήτρης Οικονόμου (Φευγάτος), στην Πλατεία Αγ. Δημητρίου.


του Φευγάτου


Το 1950, με το που έχει τελειώσει ο εμφύλιος, αρχίζει να αλλάζει το Μπραχάμι. Σιγά-σιγά, από χωριό γίνεται προάστιο, για να φτάσει σήμερα να είναι πόλη. Ξεκινά να έρχεται κόσμος, νέες οικογένειες, νέα ζευγάρια που κάνανε παιδιά. Τότε ήταν αναμφισβήτητα «εξοχή» το Μπραχάμι. Χωράφια, και χωματόδρομοι. Το τέρμα των λεωφορείων ήταν στην πλατεία στην εκκλησία, η Σταματίνα είχε μπακάλικο πίσω από του Σκαβάτζου (στον παράλληλο), στην Θουκυδίδη είχε ελαιώνα (τις Ελιές που λέγαμε) και ο Μάντζαρης πουλούσε ασβέστη, από ανοιχτούς λάκκους. Ρέματα παντού. Έπρεπε να περάσεις με τα πόδια χωράφια και ρέματα, για να φτάσεις το καλοκαίρι στο Καλαμάκι για μπάνιο…Άρχισαν να ανοίγουν μαγαζιά (μέχρι κομμωτήρια), τα μπακάλικα να έχουν αφθονία τροφίμων (το λάδι σε βαρέλι, όπως το κρασί, και τα όσπρια σε τσουβάλια), ο κόσμος να ελπίζει σε ζωή με ειρήνη, να κάνει όνειρα και σχέδια. Διανομή πάγου κάθε πρωί για το ξύλινο ψυγείο, στις κουζίνες γκαζιέρες και πετρογκάζ (για τους πιο κονομημένους) και ψαράδες με τον ταβλά στο κεφάλι να πουλάνε ψάρια στις γειτονιές. Τα ξερονήσια και οι φυλακές ακόμα γεμάτα, αλλά σιγά-σιγά οι εξόριστοι γυρίζουν σπίτια τους. Τα παιδιά πάνε με τα πόδια στο σχολείο, μόνα τους. Είμαστε στα χρόνια του «Δόγματος Τρούμαν». Στα σχολεία δίνανε τυρί και γάλα σκόνη, την ώρα που στην Γερμανία ρίχνανε τα δισεκατομμύρια στην βιομηχανία. Έρχεται το κύμα της εσωτερικής και εξωτερικής μετανάστευσης, στην καταστραμμένη χώρα και το Μπραχάμι μεγαλώνει.



Ο Δημητράκης γεννήθηκε στο Μπραχάμι το ’54. Προβληματικό παιδί από τα γεννοφάσκια του. Πρώτα έσπαγε μέχρι σκόνης όλα τα παιχνίδια της μεγαλύτερης αδελφής του και μετά την κοπάναγε με την πρώτη ευκαιρία. Παιδί με έντονες ροπές στην αναμπουμπούλα και την κοπάνα. Μέχρι και στη βάφτισή του έγινε χαμός… Βούτηξε τον παπά-Μαρκόπουλο από τα γένια, με τα δυο του χέρια, υποχρεώνοντάς τον να σκύψει το κεφάλι του στην κολυμπήθρα για να μπει το σκατόπαιδο στο νερό.

Ο πατέρας του αριστερός με στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία στην πλάτη του και η μάνα του άσχετη, αλλά με τον… Θεό.

Στα πέντε του, η μάνα του τον έβαλε να νηστέψει με το ζόρι για να κοινωνήσει Μεγαλοβδόμαδα. Ο Δημητράκης τσίναγε. Ήθελε να τρώει και αυτός κεφτέδες, όπως ο πατέρας του, που γύριζε σκοτωμένος κάθε βράδυ από το μαγαζί.

Στο τέλος δεν άντεξε και λέει στη μάνα του: «Γιατί δηλαδή να μην φάω κεφτέδες και να πάω να κοινωνήσω;». Απάντηση αυστηρή από την μάνα του: «Επειδή μόλις ανοίξεις το στόμα σου θα σε μυρίσει ο παπάς και δεν θα σε κοινωνήσει». Που να καταλάβει τέτοια φιλοσοφία ο Δημητράκης. Σηκώνεται το βράδυ που κοιμόντουσαν όλοι και χλαπακιάζει τους κεφτέδες που είχε αφήσει ο πατέρας του, και 3 σαρδέλες παστές με λάδι και ψωμί.

Πάει την άλλη μέρα στην ουρά να κοινωνήσει, τρέμει το φυλλοκάρδι του, περιμένοντας να τον μυρίσει ο παπάς μόλις ανοίξει το στόμα του. Φτάνει η σειρά του, κοινωνάει κανονικά, ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Μόλις γυρίζουν σπίτι λέει γελώντας στη μάνα του: «Καλέ μαμά, αυτός ο παπάς δεν μυρίζει τίποτα. Έφαγα χθες το βράδυ τους κεφτέδες και δεν πήρε χαμπάρι».

Τον έδερνε η μάνα του για μισή ώρα.

Κατάλαβε τότε ο Δημητράκης ότι όταν λένε ψέματα οι παπάδες και οι μεγάλοι είναι για το «καλό» και όταν λένε την αλήθεια τα παιδιά τρώνε ξύλο


πηγή imaginistes

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου