Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

Πενήντα χρόνια κατοχή, το ιστορικό των οικισμών




Το σχέδιο Αλόν




Ζαν Κοέν.
 

Στις 5 Ιουνίου είναι η επέτειος του πολέμου των έξι ημερών και η αρχή της κατοχής της Δυτικής Όχθης, των Υψωμάτων του Γκολάν, της Χερσονήσου του Σινά και φυσικά της Γάζας. Από όλα αυτά τα εδάφη μόνον τα Υψώματα του Γκολάν και η Δυτική όχθη παραμένουν στην κατοχή του Ισραήλ αφού τα υπόλοιπα, με το έναν ή άλλον τρόπο, επεστράφησαν η μεν Χερσόνησος του Σινά στην Αίγυπτο ή δε Γάζα στους παλαιστίνιπυς

Σήμερα, στη Δυτική όχθη ζουν περί τους 350.000 εβραίοι ισραηλινοί μεταξύ 2.000.000 Αράβων και 300.000 εβραίοι Ισραηλινοί στην ανατολική Ιερουσαλήμ μεταξύ 300.000 Αράβων. Ο ακριβείς αριθμός των Ισραηλινών που κατοικούν πέραν της πράσινης γραμμής, συμπεριλαμβανομένης και της ανατολικής Ιερουσαλήμ κυμαίνεται μεταξύ 650.000 και 850.000. Ο λόγος που ο αριθμός δεν είναι ακριβείς οφείλεται από πια σκοπιά κάποιος το μετράει.

Το παρακάτω κείμενο ασχολείται μόνο με το χρονικό των οικισμών και όχι την πολιτική, νομική, στρατιωτική και κοινωνική πλευρά, όπως αν είναι νόμιμα, αν ανήκουν στους Εβραίους ή όχι κ.ο.κ.

Αμέσως μετά τον πόλεμο του 1967 και την συντριπτική  νίκη του Ισραήλ, το εβραϊκό κράτος ανακοίνωσε ότι κρατάει τα εδάφη ως  διαπραγματευτικό όπλο για την υπογραφή ειρήνης μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών, γνωστή στην παγκόσμια διπλωματία ως land for peace, πρακτική που και η απόφαση 242 του Σ.Α. του Ο.Η.Ε. επέτρεπε.

Στο σημείο ανοίγουμε μία παρένθεση. Για όσους δεν γνωρίζουν, η απόφαση 242 που ελήφθη μετά τη λήξη του πολέμου αναγνωρίζει έμμεσα  ότι τα μέχρι τότε σύνορα του Ισραήλ δεν εξασφάλιζαν ασφάλεια για το εβραϊκό κράτος και έτσι προέβλεπε μεταξύ άλλων «την αποχώρηση από εδάφη που κατελήφθησαν κατά την πρόσφατη σύγκρουση[1]» και όχι από τα εδάφη.

Αυτό σημαίνει ότι μερικά από τα καταληφθέντα εδάφη δεν θα επιστραφούν προκειμένου τα σύνορα του Ισραήλ να είναι υπερασπίσιμα.  Για την ιστορία, το Ισραήλ τη δέχτηκε απρόθυμα ενώ οι Άραβες την απέρριψαν ευθύς εξ αρχής. Κλείνει η παρένθεση.

Βασιζόμενοι πάνω σε αυτήν την απόφαση το Ισραήλ διαμόρφωσε ένα σχέδιο για τη Δυτική Όχθη, «Το σχέδιο Αλόν» που εκπονήθηκε από τον Yigal Allon στρατηγό εν αποστρατεία και υπουργό από το 1961 μέχρι το 1974.

Το βασικό πλάνο ήταν να διχοτομηθεί η Δυτική Όχθη μεταξύ Ιορδανίας και Ισραήλ,  η Ιορδανία θα κρατούσε τα εδάφη με αραβικό πληθυσμό ή θα επέτρεπε στους Παλαιστίνιους να κηρύξουν αυτονομία. Τα υπόλοιπα θε επέστρεφαν (το μεν Σινά στην Αίγυπτο τα δε Υψώματα του Γκολάν στη Συρία), ενώ η Γάζα θα συνδεόταν με δρόμο με την Δυτική Όχθη. Το σχέδιο απορρίφθηκε από την Ιορδανία και έμεινε στο συρτάρι.

Η ιστορία των οικισμών μπορεί να χωριστεί σε τρεις ομάδες.

1.   Η στρατιωτική

2.   Η θρησκευτικό-ιδεολογική

3.   Η οικονομική.

Η στρατιωτική
Η  πρώτη ομάδα ήταν καθαρά στρατιωτική (67 – 68) όταν το Εργατικό κόμμα, με πρωθυπουργό  τον Λεβί Εσκόλ, έχτισε τα πρώτα στρατιωτικά φυλάκια σε μια προσπάθεια να ανοίξει καινούριο δρόμο μεταξύ Τελ-Αβίβ και Ιερουσαλήμ και να διασφαλίσει τη χώρα από αιφνίδιες αραβικές επιθέσεις. Το πρώτο στρατιωτικό φυλάκιο έγινε στο Κφαρ Ετσιόν στη νότια Δυτική Όχθη. 

Πριν από τον πόλεμο της ανεξαρτησίας, η περιοχή αυτή είχε υποφέρει τα μέγιστα από δολοφονίες και σφαγές εβραίων αμάχων (ανδρών, γυναικών και παιδιών και μάλιστα αφού αυτοί παραδοθήκανε).

Η θρησκευτικό-ιδεολογική
Η δεύτερη ομάδα (1968 μέχρι σήμερα) αρχίζει με τον εποικισμό της Χεβρώνας και έχει καθαρά θρησκευτικό-ιδεολογικό χαρακτήρα. Είναι οι ορθόδοξοι εβραίοι που πιστεύουν πως η γη τους ανήκει διότι τους την έδωσε ο Θεός και  επιθυμούν να προσαρτήσουν όλη την Δυτική Όχθη.

Εδώ πρέπει να αναφέρουμε πως από την εποχή της Βίβλου και μέχρι το 1929 ζούσαν πάντα στη Χεβρώνα Εβραίοι. Στις 23 Αυγούστου του 1929, οι Άραβες επιτίθενται στους Εβραίους, σφάζουν 67 άτομα ανάμεσά τους (ως συνήθως) γυναικόπαιδα, τραυμάτισαν άλλα 60, ενώ κατέστρεψαν ολοσχερώς συναγωγές, θρησκευτικά σχολεία και όλα τα ιερά βιβλία και κείμενα.

Τόση ήταν η μανία των Αράβων που 23 άτομα που διαμέλισαν τα πτώματα 23 εβραίων, δολοφονηθέντων σε ένα και μόνο σπίτι. Όσοι την γλίτωσαν πήγαν να μείνουν στην Ιερουσαλήμ. Το 1931, τριανταμία εβραϊκές οικογένειες γυρίσαν στην Χεβρώνα ελπίζοντας να ξαναφτιάξουν την κοινότητα τους αλλά δεν τα καταφέραν αφού τον Απρίλιο του 1936 οι Βρετανοί εκκένωσαν τους εβραϊκούς οικισμούς, φοβούμενοι πάλι σφαγή εκ μέρους των Αράβων.



Η οικονομική.

Η τρίτη ομάδα εποίκων, που υπολογίζονται σε 40% είναι οι «οικονομικοί έποικοι (1977 – σήμερα) που βοηθούμενοι οικονομικά από το κράτος αποκτούν ωραιότατες βίλλες είτε για αγορά είτε για ενοικίαση σε εξευτελίστηκες τιμές και προϋποθέσεις. Ο σκοπός της τότε κυβέρνησης του Μενάχεμ Μπέγκιν, αλλά και όλων των άλλων δεξιών κυβερνήσεων μετά από αυτόν, είναι να καταπατηθούν όσο γίνεται περισσότερα εδάφη ώστε εκ των πραγμάτων η δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους να καταστεί σχεδόν αδύνατη. 



Η Συνθήκη της Γενεύης


Σύμφωνα με την 4η Συνθήκη της Γενεύης,[2] όποιος καταλάβει εδάφη μετά από πόλεμο δεν μπορεί να αλλάξει ούτε το δημογραφικό της κατεχόμενης περιοχής αλλά ούτε και τη μορφολογία με την έννοια των εποικισμών. Το μόνο που μπορούν να κάνουν οι δυνάμεις κατοχής  είναι να κτίσουν στρατιωτικά φυλάκια (για την ασφάλεια τους) και αυτά όχι πάνω σε ιδιωτική γη. Επίσης, η συνθήκη προβλέπει ότι οι δυνάμεις κατοχής έχουν την ευθύνη για όσα εδάφη ανήκαν στο κράτος πριν τη σύγκρουση.



Τα εδάφη

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα ανωτέρω, στην αρχή το Εργατικό κόμμα ακολούθησε τους όρους της συνθήκης μέχρι περίπου το 1970, επανδρώνοντας τα φυλάκια με στρατιώτες της μονάδας   ΝΑΧΑΛ- נח"ל  (σε ελεύθερη μετάφρασή «Μαχόμενη Σκαπανείς Νεολαία- Noar Halutzi Lohem)

Η μονάδα αυτή, που υπήρχε από καταβολής κράτους και υπάρχει ακόμα αλλά σε άλλη μορφή από την αρχική, ήταν μονάδα αλεξιπτωτιστών που παράλληλα με το στρατιωτικό τους ίδρυαν και γεωργικά φυλάκια που στο μέλλον γινόντουσαν κιμπούτς. 

Συνήθως, ήταν ομάδες από συμμαθητές σχολείων ή κιμπούτς (ονομαζόμενοι πυρήνες) που θέλαν αν περάσουν μαζί τη στρατιωτική τους θητεία. Μετά τη βασική τους εκπαίδευση, τα κορίτσια πηγαίναν σε κάποιο κιμπούτς και τα αγόρια περνούσαν την εκπαίδευση ως αλεξιπτωτιστές. Μετά την εκπαίδευση, ίδρυαν ένα στρατιωτικό/ αγροτικό  φυλάκιο και εκεί τέλειωναν τη θητεία τους, ενώ τη θέση τους έπαιρνε άλλος πυρήνας.

 Η επάνδρωση των φυλακίων με αυτήν την μονάδα ήταν μεγάλο πλεονέκτημα διότι με τις γνώσεις που είχαν περί κιμπούτς μετατρέπανε στην ουσία τα στρατιωτικά φυλάκια σε αγροκτήματα και έτσι το κράτος είχε έτοιμη την υποδομή όταν παρέδιδε το «φυλάκιο» στους πολίτες.

Κάποια στιγμή το Εργατικό κόμμα άρχισε να ενδιαφέρεται όλο και περισσότερο για την προσάρτηση εδαφών και εγκατέλειψε τα προσχήματα. Άρχισε, λοιπόν, να κτίζει οικισμούς, όχι πολλούς είναι αλήθεια, και πάντα σε γη που δεν ανήκε σε ιδιώτες.

Αυτό κράτησε μέχρι το 1977 όταν ο Μενάχεμ Μπέγκιν κάνει την λεγόμενη «ανατροπή» όπως ονομάστηκε η εκλογική του νίκη. Αμέσως, άφησε ελεύθερους τους Εβραίους να κάνουν οικισμούς όπου νόμιζαν σωστό, αρκεί αγοράζαν τη γη.  

Μάλιστα, το 1977 σε ανακοίνωση της η κυβέρνηση Μπέγκιν ανέφερε ότι όλη η Δυτική Όχθη είναι ιστορικά εδάφη του Ισραήλ και ως εκ τούτου αποτελεί αναφαίρετο κληρονομικό δικαίωμα του εβραϊκού λαού. Επομένως, κανένα κομμάτι της Δυτικής Όχθης δεν θα δοθεί σε ξένη διακυβέρνηση.

Από εκεί και μετά, το παιχνίδι είχε τελειώσει για όσους πίστευαν πως θα μπορούσε να υπάρξει η λύση των δύο κρατών. Σήμερα, τα ακροδεξιά θρησκευτικά κόμματα του Ισραήλ, που κρατάνε όμηρο τον δεξιό Νετανιάχου (που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η εξουσία) έχουν το πάνω χέρι σε ότι αφορά οικισμούς.  

Μέσα στον Φεβρουάριο, η κυβέρνηση πέρασε έναν νόμο που αναδρομικά νομιμοποιεί όλους του οικισμούς που χτίστηκαν πάνω σε ιδιωτική γη.[3] Μάλιστα, για να μη φανεί ότι  καταπατούν παρανόμως την γη, ο νόμος προβλέπει για τους Άραβες ιδιοκτήτες κάποιου είδους οικονομική αποζημίωση.

Ο γενικός εισαγγελέας του Ισραήλ (ο οποίος είναι και ο δικηγόρος του Δημοσίου) κήρυξε τον νόμο αντισυνταγματικό και δήλωσε ότι το γραφείο του δεν πρόκειται να τον στηρίξει ενώπιον του Αρείου Πάγου όπου σίγουρα θα φτάσει.

Σήμερα, στη Δυτική Όχθη υπάρχουν 140 οικισμοί που όπως είπαμε και στην αρχή φιλοξενεί κάπου 650. 000 εβραίους εποίκους.




[3] Περίπου 4.000 άτομα


Cohen.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου