Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

Κραυγή από τις γυναίκες της Τουρκίας.







Άρθρο Τώνιας Σταυρινού

Στην Τουρκία συντελείται ένα καθημερινό έγκλημα. Μια συστηματική, οργανωμένη εκκαθαριστική εκστρατεία εναντίον πολιτών μέσα από το εκπονημένο τυφλό σχέδιο ενός ψυχασθενούς για εξόντωση κάθε αντιπάλου. Η έκταση και η βαρβαρότητα του τουρκικού κράτους δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει τα… δηλωμένα δικτατορικά καθεστώτα.

Στον Τύπο διαβάζουμε για τις φυλακίσεις και απολύσεις δημάρχων, δικαστικών, αστυνομικών, ακαδημαϊκών και δημοσιογράφων, όμως ελάχιστος λόγος γίνεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών στη χώρα. Την περασμένη βδομάδα βρέθηκα σε ευρω-μεσογειακό συνέδριο με την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών. Εντελώς ειρωνικά, το πρώτο ολοκληρωμένο νομικό πλαίσιο για την καταπολέμηση όλων των μορφών βίας κατά των γυναικών και κοριτσιών ονομάζεται Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης.

Εκεί, γνώρισα καμιά δεκαριά γυναίκες από μη κυβερνητικούς οργανισμούς της χώρας. «Πάσχουμε από κατάθλιψη» ήταν μια φράση που ακούστηκε πολλές φορές στη συζήτηση. «Βλέπουμε πράγματα που κερδίσαμε, σκάβοντας με τα ίδια μας τα νύχια, να διαλύονται. Οι προσβάσεις που είχαμε δημιουργήσει κόπηκαν σαν κλωστές. Γυναίκες που κακοποιούνταν αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στο σπίτι τους, στη βία που ήξεραν και πριν».

Υπολογίζεται ότι μία γυναίκα την ημέρα στην Τουρκία δολοφονείται από τον σύντροφό της σε περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, ή από συγγενή της για λόγους "τιμής". Με αφορμή το πραξικόπημα και την κήρυξη της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, έχουν συλληφθεί όλοι οι δήμαρχοι που είχαν υπό την εποπτεία τους τα καταφύγια για θύματα οικογενειακής και σεξουαλικής βίας. Την ίδια τύχη είχαν και οι δικηγόροι που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στα θύματα. Όλα τα πολιτικά πρόσωπα και οι κρατικοί αξιωματούχοι, με τους οποίους είχαμε χτίσει μια συνεργασία, έχουν διωχθεί. Υπολογίζεται ότι πάνω από 100 οργανισμοί που εργάζονταν για τα δικαιώματα των γυναικών και των παιδιών έχουν κλείσει. Η εκπρόσωπος της κουρδικής κοινότητας, μία νεαρή από το Ντιγιάρμπαγκιρ, δήλωσε ότι οι στρατιώτες συνηθίζουν να αφήνουν χρησιμοποιημένα προφυλακτικά σε δημόσιους χώρους, γράφοντας συνθήματα στους τοίχους για το τι έκαναν στις γυναίκες.

«Οι βιασμοί και η βία κατά των γυναικών από αστυνομικούς, στρατιώτες και άλλους κρατικούς αξιωματούχους είναι πολύ διαδεδομένη». Όλες υπέδειξαν ότι κάθε βοήθεια προς τις κακοποιημένες γυναίκες βρίσκεται κάτω από το πρίσμα της «προστασίας της οικογένειας» και όχι της γυναίκας. Η διάσταση του φύλου δεν υπάρχει σε καμία πολιτική δράση ή νομοθεσία. «Η οικογένεια είναι πάνω από τη γυναίκα».

Μάλιστα, πρόσφατα αναθεωρήθηκε το άρθρο 103 του Ποινικού Κώδικα, που αναφέρεται στην ηλικία συναίνεσης. Οι ανήλικοι πλέον χωρίζονται σε ηλικιακές “κατηγορίες” από τα 12 έως 15 και από 15 και άνω. «Η νομολογία ανοίγει το μονοπάτι για να κατέβει η ηλικία συναίνεσης για σεξουαλικές σχέσεις στα 12, όπως και η νομιμοποίηση των γάμων ανήλικων κοριτσιών».

Η δίωξη κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών έχει δημιουργήσει ένα πανίσχυρο φεμινιστικό κίνημα που αντιστέκεται. Με φόβο για τη ζωή τους, με ελάχιστα μέσα, με μηδενικούς οικονομικούς πόρους, αυτές οι γυναίκες δίνουν μια ηρωική μάχη απέναντι σε ένα πανίσχυρο τερατόμορφο καθεστώς. Αρνούνται να εγκαταλείψουν τη χώρα ή τους οργανισμούς τους, δίνοντας τα πάντα για την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. 


πηγή www.philenews.com


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου