Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Μουσταφά Ακιντζί: Quo vadis Μουσταφά;





Άρθρο Θανάση Φωτίου

Το 2015, παραμονές των ψευδοεκλογών, o εθνικιστικός τύπος στα κατεχόμενα είχε δώσει τα ρέστα του. «Θα δώσει τα Βαρώσια στους Έλληνες», «θα σας στείλει με καράβια πίσω στην Τουρκία», «θα τους δώσει τη Μόρφου», «θα σβήσει τη σημαία από το βουνό»… Ακόμα κι ότι «τον προτιμούν πολλοί Ελληνοκύπριοι» επιστράτευσε ως αρνητικό η «Βολκάν», ενώ ο αντίπαλός του, Ντερβίς Έρογλου, έκρουε στο ακροατήριό του τον κώδωνα του κινδύνου: «Δεν είπε ποτέ ότι θα συνεχιστούν οι εγγυήσεις της Τουρκίας, ούτε μίλησε ξεκάθαρα για την εκ περιτροπής προεδρία». Και ισχυριζόταν ότι ο Ακιντζί έχει σχέσεις με τον Φετουλάχ Γκιουλέν. Ο Σενέρ Λεβέντ, λίγους μήνες προηγουμένως, τον Σεπτέμβριο συγκεκριμένα του 2014, έγραφε: «Όποιος από τους υπόλοιπους εκλεγεί το ίδιο είναι για την Άγκυρα. Θέλει άνθρωπο που θα εφαρμόζει κατά γράμμα τις οδηγίες της η Άγκυρα. Μήπως θέλει ηγέτη με προσωπικότητα; Δεν θέλει. Υπηρέτη θέλει. Ο Ακιντζί είναι ο πολιτικός που μίλησε με την πιο σκληρή γλώσσα κατά του στρατού…”. Και εξηγούσε πως ο λόγος που ο Ακιντζί δεν είναι επιθυμητός στον Σουλτάνο είναι επειδή «δεν εμπνέει εμπιστοσύνη στην Άγκυρα, η οποία θέλει δούλους. Δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι με τον Ακιντζί θα εφαρμόζονται κατά γράμμα οι οδηγίες της…». 

Την ημέρα που διεξαγόταν ο δεύτερος γύρος των ψευδοεκλογών γράφαμε σ’ αυτήν εδώ τη σελίδα: «Εάν, λοιπόν, όλα τα πιο πάνω ισχύουν και εάν η κάλπη ευνοήσει σήμερα τον Λεμεσιανό Μουσταφά Ακιντζί, το σκηνικό φαντάζει ιδεατό, σωστά; Αν μη τι άλλο, ένας πολιτικός που θεωρεί πως δεν μπορεί πλέον η Άγκυρα να διαφεντεύει τις τύχες των Τουρκοκυπρίων είναι σαφώς πολύ καλύτερος από έναν που πιστεύει πως “η Τουρκία είναι που θα εγγυηθεί ένα ειρηνικό μέλλον για Τ/κ και Ε/κ”, όπως ο Έρογλου και ο Ταλάτ. Το βασικό ερώτημα, λοιπόν, είναι εάν έτσι έχουν τα πράγματα. Εάν “θέλει άνθρωπο που θα εφαρμόζει κατά γράμμα τις οδηγίες της η Άγκυρα”, γιατί δεν την είδαμε να κάνει κάποια κίνηση μέχρι τώρα; Γιατί δεν αναμείχθηκε; Μήπως θα το κάνει σήμερα; Ή μήπως ισχύει αυτό που λέει ο Σενέρ Λεβέντ –”δεν είναι τόσο εύκολο όπως παλιά πλέον να οδηγεί στη νίκη όποιον θέλει και στην ήττα όποιον δεν θέλει”; Προσωπικά κρατώ μικρό καλάθι. Και δεν συμφωνώ με τον τουρκικό τύπο που θεωρεί ότι η Άγκυρα παρακολουθεί με αδιαφορία τα τεκταινόμενα. Αλλά ελπίζω...».


Και είναι γεγονός πως ο πρότερος βίος του, οι συγκρούσεις του με τον στρατό και την Άγκυρα, αλλά κυρίως οι δηλώσεις του ότι ήρθε ο καιρός του απογαλακτισμού, η θέση του πως η σχέση Τουρκίας - κατεχομένων δεν μπορεί να είναι εσαεί σχέση «μάνας - κόρης», ότι πλέον «δεν υπάρχει μικρή πατρίδα, αλλά δυο αδελφές χώρες» και ότι οι Τουρκοκύπριοι «θα πρέπει να είναι μια κοινότητα που να μπορεί να στέκεται στα δικά της πόδια, που θα διοικεί η ίδια τον εαυτό της», επέτρεψαν να δημιουργηθούν προσδοκίες. Σ’ άλλους μικρότερες και σ’ άλλους μεγαλύτερες. Με το καλημέρα, βεβαίως, ήρθε η πρώτη σύγκρουση με τον Ερντογάν, η οποία προσγείωσε τα πράγματα στην πραγματική τους βάση. «Αυτά που βγαίνουν από το στόμα του να τα ακούει με τ’ αυτιά του» είχε πει ο Ερντογάν. «Ο κύριος Ακιντζί είναι ένας πρόεδρος που έχει εκλεγεί από τον “λαό της βορείου Κύπρου”. Αλλά όταν λέει ότι είμαστε δύο αδελφές χώρες βγαίνουν άλλα πράγματα. Η Τουρκία βλέπει τη βόρεια Κύπρο ως μικρή πατρίδα, ναι. Και από δω και πέρα θα τη βλέπει ως μικρή πατρίδα. Όποια είναι η σχέση που έχει μια μάνα με το παιδί της αυτή θα συνεχίσει να είναι η σχέση της με το παιδί της. Αυτό μπορεί να το εκφράσει ο ίδιος, και αν το εκφράσει έτσι θα το αποδεχτώ με επιείκεια, αλλά νομίζω ότι εδώ χρειάζεται ευαισθησία και προσοχή». Και φρόντισε να του θυμίζει «το τίμημα που πλήρωσε η Τουρκία», τα χρήματα που πληρώνει κάθε χρόνο –κοντά στο ένα εκατομμύριο δολάρια–, πως χωρίς την Τουρκία δεν υπάρχει συνέχεια...  «Μήπως ο κύριος Ακιντζί νομίζει ότι αυτή τη διαμάχη μπορεί να την κάνει από μόνος του;». Ο Ακιντζί βρισκόταν εκείνη την ώρα στο στούντιο του CNN Turk και ακούγοντας τις δηλώσεις Ερντογάν είπε: «Εμείς, δηλαδή, να μείνουμε πάντοτε μικρή πατρίδα; Να μη μεγαλώσουμε; Να μη σταθούμε στα πόδια μας;». Και συμπλήρωσε: «Εγώ θέλω να πω στην Άγκυρα: Ας μη μας βάλουν να καθίσουμε σε λάθος μέρος από τις πρώτες κιόλας μέρες»...



Έξι μήνες μετά, τον Οκτώβριο του 2015, γράφαμε πάλι σ’ αυτήν εδώ τη σελίδα: «Είναι φανερό πως –παρά τα αρχικά θετικά στίγματα που έδωσε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, έχει σκληρύνει τη στάση του. Οι απαράδεκτες δηλώσεις για μόνιμες παρεκκλίσεις, εγγυημένες πλειοψηφίες πληθυσμού και γης, οι έποικοι που “είναι όλοι συμπατριώτες μας”, καταδεικνύουν αλλαγή πλεύσης. Ο λόγος; Από τη μια η άτεγκτη Άγκυρα και ο Ερντογάν, η ενέργεια του οποίου να… προσκαλέσει αυτός (!) τον Ακιντζί στα εγκαίνια του αγωγού νερού στα Πάναγρα ήρθε για να ξεκαθαρίσει ποιος κάνει πραγματικά κουμάντο. Από την άλλη, η συζήτηση για το περιουσιακό προκάλεσε μεγάλη ανησυχία ανάμεσα στους Τουρκοκυπρίους και ο Ακιντζί είδε τη λαϊκή στήριξη που απολάμβανε μέχρι πρόσφατα να εξανεμίζεται στους πέντε ανέμους. Συνεπώς, το να σκληρύνει τη στάση του αποτελούσε γι’ αυτόν μονόδρομο. Αν ωστόσο θέλει, όπως ελπίζαμε, να ενώσει και όχι να χωρίσει, θα πρέπει να βρει την τόλμη και τον τρόπο να κάνει πολύ πιο θαρραλέα βήματα προς τη λύση». Και δεν είναι ότι δεν έκανε και θετικά βήματα –ασφαλώς και έκανε– ή ότι η προσέγγισή του σε αρκετά ζητήματα είναι ίδια με τους προκατόχους του. Αυτό το διαβεβαιώνουν και οι διαπραγματευτές. Στα δύσκολα όμως, ευθυγραμμίστηκε πλήρως με την Άγκυρα. Εμφανίζεται να θέλει και τον σκύλο χορτάτο και το ψωμί ολόκληρο. Το κυριότερο όμως; Ο τρόπος που χειρίζεται την κρίση που προκάλεσε η απόφαση της Βουλής για το ενωτικό δημοψήφισμα. Έχει τινάξει τα πάντα στον αέρα. Έχει κάνει χειρότερη ζημιά απ’ ό,τι θα μπορούσαν να κάνουν δέκα αρνητικές συγκλίσεις μαζί. Τολμώ να πω ότι έβαλε ταφόπλακα στη διαδικασία. Νομιμοποιείται να φωνασκεί για την απόφαση; Κατά την άποψή μου, ναι. Η Ένωση (όχι του Αυξεντίου και του Παλληκαρίδη, αλλά των φασιστών που παρέλαβαν τη σκυτάλη, όπως και η πάγια προσήλωση σ’ αυτήν της επίσημης πλευράς μας μέχρι και το 1974), μόνο εφιάλτες ξυπνά στους Τουρκοκύπριους. Και δικαιολογημένα. Και όσοι δεν το παραδεχόμαστε, απλά είμαστε υποκριτές. Από την άλλη όμως, η επιλογή του, με αφορμή την απόφαση της Βουλής, να στήσει τον Αναστασιάδη στον τοίχο, το να ζητά τον εξευτελισμό του Αναστασιάδη, ο οποίος για να του αποδείξει ότι θέλει λύση κατηγορείται ότι ξεβρακώθηκε, το γεγονός ότι κόβει τις γέφυρες αντί να προσπαθήσει να συνθέσει μαζί μ’ αυτόν που μοιράζεται το ίδιο όραμα, ισοδυναμεί με στροφή προς τη διχοτόμηση. Σπέρνει ανέμους και θα θερίσουμε όλοι μας θύελλες... 

πηγή www.philenews.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου