Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Delete στο παρελθόν








 Άρθρο της Ξένιας Τούρκη


Επιστήμονες από τον Καναδά βρήκαν τρόπο να ενεργοποιούν και να διαγράφουν τις τραυματικές αναμνήσεις από τον εγκέφαλο, θεραπεύοντας ομάδα πειραματόζωων από τον εθισμό στην κοκαΐνη. Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι από τα εκατομμύρια των νευρικών κυττάρων που υπάρχουν στον εγκέφαλο, μόνο ορισμένα είναι απαραίτητα για να δημιουργηθεί μία δυσάρεστη ανάμνηση. Στη συνέχεια αφού εντόπισαν αυτά τα κύτταρα, κατόρθωσαν να τα αφαιρέσουν με τη βοήθεια γενετικών τεχνικών, δίχως να επηρεάσουν τις υπόλοιπες αναμνήσεις.

Εκ πρώτης όψεως ακούγεται ιδανικό. Πώς θα ήταν αν μπορούσαμε να σβήναμε όλες τις δυσάρεστες αναμνήσεις μας; Όλα αυτά που έχουν συμβεί και που μας έκαναν να πονέσουμε και να κλάψουμε; Ένας χωρισμός, ο θάνατος ενός αγαπημένου μας προσώπου, μια επαγγελματική αποτυχία.

Ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Τορόντο, θέλοντας να αφαιρέσουν τον εθισμό από κοκαΐνη σε πειραματόζωα, κατάφεραν να εντοπίσουν στον εγκέφαλο τους νευρώνες που δημιουργούν τις κακές αναμνήσεις από την υπερπαραγωγή μιας συγκεκριμένης πρωτεΐνης. Στη συνέχεια, στόχευσαν και αφαίρεσαν γενετικά αυτούς τους νευρώνες, για να σβήσουν τις κακές αναμνήσεις, διατηρώντας παράλληλα τις υπόλοιπες.

Από τα εργαστήρια και τα πειραματόζωα μέχρι το να φτάσει η επιστήμη στο σημείο να διαγράψει αναμνήσεις, η απόσταση είναι μεν μεγάλη, δεν είναι όμως αδύνατο να καλυφθεί. Και έτσι, δεν είναι καθόλου απίθανο κάτι που σήμερα θεωρείται σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αύριο να είναι η πραγματικότητα. Φτάνει μόνο να θυμηθούμε τον Ζίγκμουντ Φρόιντ και τη μέθοδο του ηλεκτροσόκ με την οποία κατάφερε να σβήσει αναμνήσεις από τους ασθενείς του.


Οι ίδιοι, πάντως, οι επιστήμονες που έλαβαν μέρος σε αυτή την έρευνα προειδοποιούν για τις τεράστιες ηθικές συνέπειες που εμπλέκονται σε ένα τέτοιο εγχείρημα. Επειδή θα μπορούμε να το υλοποιήσουμε, δεν σημαίνει ότι είναι και ορθό. Όλα όσα ζούμε εξάλλου, είτε δυσάρεστα είτε ευχάριστα, είναι αυτά που κτίζουν την προσωπικότητά μας, που διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας. Δεν δημιουργηθήκαμε από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά έχουμε σφυρηλατηθεί μέσα από αυτά που βιώσαμε.


Η διαγραφή αναμνήσεων θα μπορούσε να είναι χρήσιμη σε ανθρώπους που παλεύουν χρόνια με τον εθισμό σε ουσίες ή σε στρατιώτες που υποφέρουν εξαιτίας του μετατραυματικού στρες που βιώνουν μετά τη συμμετοχή τους σε πολεμικά πεδία. Αλλά οι υπόλοιποι χρειαζόμαστε το παρελθόν μας. Μας είναι απαραίτητες όλες οι οδυνηρές στιγμές και ο πόνος που έχουμε περάσει. Χωρίς αυτά, η ζωή μας δεν θα ήταν πιο χαρούμενη ή λιγότερο δύσκολη. Θα ήταν απλά ατελής, θα της έλειπε ένα πολύ σημαντικό κομμάτι.


Λέγεται πως οι άνθρωποι δύσκολα αλλάζουν. Μια αλλαγή είναι πολλές φορές αποτέλεσμα μιας δυσκολίας και ενός δρόμου γεμάτου αγκάθια που έπρεπε να βαδίσουμε. Οι τραυματικές αναμνήσεις λειτουργούν, όχι πάντοτε βέβαια, σαν ένα ανάχωμα μπροστά στην πιθανότητα να επαναλάβουμε τα ίδια λάθη. Αν, για παράδειγμα, θυμόμαστε πόσο πονέσαμε και ταλαιπωρηθήκαμε μετά από έναν άσχημο καβγά, που ανταλλάξαμε λόγια πικρά με κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο, υπάρχουν αρκετές πιθανότητες αυτή η οδυνηρή εμπειρία να μας έκανε πιο σοφούς και να μας βοήθησε να αντιμετωπίσουμε καλύτερα στο μέλλον παρόμοιες καταστάσεις.

Ούτως ή άλλως ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι μια θαυμαστή μηχανή, που από μόνος του θέτει σε λειτουργία ένα μηχανισμό απάμβλυνσης των οδυνηρών μας αναμνήσεων. Ο πόνος σιγά-σιγά σβήνει και το μυαλό μας τείνει αν όχι να ωραιοποιεί ένα γεγονός, να το θυμάται λιγότερο σκληρό από όσο ήταν. Με το πέρασμα του χρόνου ακόμη και το πιο επώδυνο συμβάν μπορεί να ξεθωριάσει. Ο πόνος δεν μπορεί να είναι για πάντα αμβλύς. Έρχεται μια στιγμή που καταλαγιάζει. 

Επιπλέον, ακόμη και αν κάνουμε delete μια ανάμνηση, αυτό δεν σημαίνει πως μαζί της θα εξαφανίσουμε και τις συνέπειές της. Μπορεί να σβήσουμε όσα νιώσαμε όταν χάσαμε ένα γονιό, αλλά η απώλεια θα είναι εκεί. Μπορεί να μη θυμόμαστε το πόσο υποφέραμε από μια δύσκολη ασθένεια, αλλά τα σημάδια που άφησε στο σώμα μας θα υπάρχουν.


πηγή philenews.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου