Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Το τσιγάρο σκοτώνει και την αισθητική











 Άρθρο Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου


Ο συνάδελφος βγάζει το σακουλάκι με τον καπνό για να ετοιμάσει το στριφτό του τσιγάρο. Από απέναντι κοιτάζω το σακουλάκι. Έτοιμο να στάξει αίμα. Μια κοπέλα βήχει και αιμορραγεί. Το άσπρο μαντήλι που κρατά έχει γίνει κατακόκκινο. Ίσως αυτή να είναι κι η πιο ανώδυνη εικόνα. Στο μπακάλικο, όσο στέκομαι στο ταμείο περιμένοντας να πληρώσω, θέλω δεν θέλω, κοιτάω τα ράφια με τα τσιγάρα ακριβώς απέναντι: λιωμένα πόδια, ένα στόμα σαν καρχαρία, απομεινάρια από δόντια, μια τρύπα στον λαιμό, ένα δια σωληνωμένο παιδάκι, ένα στόμα ανοικτή πληγή, μια γλώσσα που δεν είναι πια γλώσσα, άνθρωποι ετοιμοθάνατοι... Μπακάληδες, περιπτεράδες, πωλητές είναι καταδικασμένοι να βλέπουν αυτές τις εικόνες όλη μέρα. Όπως βλέπουν τα υπόλοιπα προϊόντα στον χώρο εργασίας τους.
 
Ο συνάδελφος συνεχίζει να τυλίγει το τσιγάρο του. Προφανώς έχει συνηθίσει την εικόνα της φρίκης και δεν του προκαλεί κανένα αίσθημα. Όπως εξάλλου τη συνηθίσαμε όλοι, καπνιστές και μη καπνιστές. Έτσι κι αλλιώς τους κινδύνους τους γνωρίζαμε. Όταν τα πακέτα των τσιγάρων έπαψαν να αποτελούν έργα τέχνης (θυμάστε κάτι υπέροχα Gitanes, κάτι Sante) κι έγιναν προειδοποιήσεις θανάτου, εμπεδώσαμε το ρίσκο. Οι άνθρωποι όμως φαίνεται δεν παίρνουμε από λόγια. Κι είπανε οι προστάτες μας να απεικονίσουν τον θάνατο μπας και το αντιληφθούμε καλύτερα. Όπως συνηθίσαμε όμως το «Προσοχή, το κάπνισμα σκοτώνει», έτσι και τώρα συνηθίσαμε τη φρίκη. Μαθαίνουμε να την αγνοούμε. Ή στο κάτω-κάτω υπάρχουν ωραιότατα αξεσουάρ μέσα στα οποία καμουφλάρεται η αποτρόπαια εικόνα.


Οι εταιρείες καπνού είχαν προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για να αποτρέψουν την ταύτιση των προϊόντων τους με τις φρικιαστικές αυτές εικόνες. Οι ενστάσεις τους απορρίφθηκαν. Ποιο είναι όμως το αποτέλεσμα; Μήπως δεν ξέραμε πόσα εκατομμύρια θανάτων τον χρόνο συνδέονται με το τσιγάρο; Τι θα αλλάξει με την απεικόνισή του; Η οποία είναι τόσο φρικιαστική που γίνεται στο τέλος ψεύτικη. Όπως κάτι ταινίες όπου, από την αρχή μέχρι το τέλος, το αίμα ρέει σαν πηχτός ντοματοπολτός και παύει να προκαλεί οποιοδήποτε συναίσθημα, φόβο, συγκίνηση.
 
Στην εποχή της εικόνας, τα έχουμε δει όλα. Ακόμα και την ώρα που γίνονται. Ζωντανές αυτοκτονίες, ολοζώντανες δολοφονίες…
 

Την περασμένη μόνο βδομάδα είδαμε live τις δολοφονίες του αδελφού του Βορειοκορεάτη ηγέτη, της βασίλισσας των καρναβαλιών της Βραζιλίας, ενός παιδιού στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου καθώς η θεία του το πήγαινε βόλτα και κατέγραφε με το κινητό της… Γιατί να μας τρομάξουν οι εικόνες στα πακέτα των τσιγάρων;

 πηγή www.philenews.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου