Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Η μάχη της ζυγαριάς.









Άρθρο της Ξένιας Τούρκη

Η παχυσαρκία εξελίσσεται σε μια πραγματική επιδημία τον 21ο αιώνα, με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας να τη χαρακτηρίζει νόσο, λόγω των επιπτώσεών της στην υγεία, στην ικανότητα προς εργασία, στην κοινωνικότητα, καθώς και στην ποιότητα και διάρκεια ζωής. Χαρακτηριστικό είναι ότι μεταξύ 1975-2014 ο μέσος παγκόσμιος δείκτης μάζας σώματος αυξήθηκε στους άντρες από 21,7 σε 24,2, ενώ στις γυναίκες από 22,1 σε 24,4. Αυτό, κατά τους επιστήμονες, σημαίνει πως ο παγκόσμιος πληθυσμός γίνεται βαρύτερος κατά ενάμισι κιλό ανά δεκαετία.

«Τρεις καλοί λόγοι για να ξεκινήσετε δίαιτα και γυμναστική: Ιούνιος, Ιούλιος, Αύγουστος» μας ενημερώνει προτού καλά καλά εισέλθουμε στον χώρο του το γυμναστήριο. Και για να γίνει το μήνυμα ακόμη πιο πειστικό, από δίπλα είναι τοποθετημένη μια αφίσα που απεικονίζει ένα καλογυμνασμένο ζευγάρι, χωρίς ίχνος λίπους φυσικά, με όλους του τους μύες να φαίνονται, κάνοντάς μας να ελπίζουμε πως αν προσπαθήσουμε, θα γίνουμε σαν κι αυτούς.

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ξεκινά ο εφιάλτης του καλοκαιριού. Πράγμα που σημαίνει περισσότερες διαφημίσεις για προγράμματα γυμναστικής, άρθρα στα μέσα ενημέρωσης για το πώς θα αποκτήσουμε το τέλειο σώμα για την παραλία και συμβουλές για «μείωση βάρους χωρίς πείνα». Η αψεγάδιαστη εμφάνιση στη θάλασσα μετατρέπεται σε αυτοσκοπό, ειδικά σε μια χώρα όπως η δική μας, που καλοκαίρι είναι συνώνυμο της παραλίας.

Δεν είναι τυχαίο που ακούμε για σκληρά προγράμματα γυμναστικής και για όλο και πιο παράξενες δίαιτες. Μου έλεγε μια γνωστή για ένα ομαδικό πρόγραμμα δίαιτας το οποίο λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο όπως αυτόν των Ανώνυμων Αλκοολικών. Δηλαδή, αυτοί που θέλουν να αδυνατίσουν πραγματοποιούν ομαδικές συγκεντρώσεις, στις οποίες ζυγίζονται, μετρούνται και μιλούν για όλα όσα κατάφεραν ή όχι στο μεσοδιάστημα των συναντήσεών τους. Έτσι, από τη μια λειτουργεί ο συναγωνισμός και από την άλλη η ομαδική στήριξη. Το πρόβλημα όμως είναι πως δεν μπορεί κάποιος να είναι μέλος μιας τέτοιας ομάδας εφ' όρου ζωής. Καμιά δίαιτα δεν μπορεί να διαρκέσει για πάντα, ειδικά αυτές που υπόσχονται γρήγορα και θεαματικά αποτελέσματα. Είναι γι' αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι, αφού χάσουν κάποια κιλά και στη συνέχεια εφησυχάσουν, με την ίδια ευκολία τα βάζουν ξανά.

Η παχυσαρκία στις μέρες μας έχει πάρει διαστάσεις μάστιγας, ενώ έχει χαρακτηριστεί από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ως επιδημία. Και όχι άδικα, αν σκεφτούμε ότι τα τελευταία 40 χρόνια έχει αυξηθεί δραματικά ο αριθμός των παχύσαρκων, από 105 εκατομμύρια το 1975 σε 641 εκατομμύρια το 2014. Υπολογίζεται μάλιστα πως μέχρι το 2030 στις ανεπτυγμένες χώρες ένας στους τέσσερις ανθρώπους δεν θα είναι απλά παχουλός, αλλά υπέρβαρος.

Θα περίμενε κανείς ότι με την αύξηση των ποσοστών της παχυσαρκίας θα άλλαζε και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους πάσχοντες. Δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Αντίθετα, τα σχόλια είναι ακόμη πιο αιχμηρά, η κοροϊδία πιο έντονη και το κατηγορώ βαρύ. Υπάρχει ένας υποβόσκων ρατσισμός και μια αφ' υψηλού αντιμετώπιση, αφού στην ουσία κατηγορούνται για τα επιπλέον κιλά τους και την αδυναμία τους να τα χάσουν. Το κόστος που καταβάλλουν όσοι έχουν επιπλέον βάρος είναι ψυχολογικά ασήκωτο. «Θα ήθελα να υπάρχει ένας μαγικός τρόπος, ένα χάπι που να εξαφανίσει διά παντός όλα μου τα παραπανίσια κιλά και να μην επιστρέψουν ποτέ. Και ακόμη περισσότερο θα ήθελα να εξαφανιστούν όλα τα επικριτικά βλέμματα που μου έχουν ρίξει, όλα τα σχόλια για το βάρος μου» διάβασα πριν από αρκετό καιρό στο μπλογκ μιας κοπέλας που προσπαθούσε να χάσει κιλά.

Η παχυσαρκία όμως δεν είναι απλά η αδυναμία να μειώσει κάποιος το βάρος του, αλλά μια ασθένεια που χρειάζεται ειδική αντιμετώπιση. Είναι ένας διαρκής αγώνας, μια ατέλειωτη πάλη που δεν πρόκειται να κερδηθεί αν η σωστή διατροφή και η άσκηση δεν αποτελέσουν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής όσων θέλουν να τα πάνε καλά με τη ζυγαριά τους.


πηγή www.philenews.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου